اخبار مقاومت و مبارزه در زندان های جمهوری اسلامی

مصطفی نیلی، وکیل جعفر پناهی، فیلم‌ساز سرشناس ایرانی، اعلام کرد که شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران موکلش را به پنج سال و یک ماه حبس تعزیری و مصادره تمامی اموال منقول و غیرمنقول محکوم کرده است

بار دیگر سایه شوم اعدام بر سر مردمی سنگینی می‌کند که زندگی، آزادی و کرامت انسانی‌شان در چنگال سرکوب گرفتار شده است. تأیید حکم اعدام زندانی سیاسی، منوچهر فلاح در زندان لاکان رشت، صدور حکم اعدام برای هم‌وطن معترض عرب، ایلیا بن رشید در اصفهان، صدور حکم اعدام برای زندانی سیاسی، رضا زنگنه در زندان مرکزی کرج و یک زندانی دیگر به اتهام امنیتی به نام حسن گلشن‌نژاد در زندان مشهد و همچنین تداوم موج اعدام‌ها در ایران و حضور صدها و هزاران زندانی در صف اعدام، زنگ خطری است که نمی‌توان در برابر آن سکوت کرد.

اعدام در ایران تنها پایان دادن به زندگی یک شخص نیست؛ بلکه زخمی عمیق بر پیکر جامعه، ابزاری برای داغ‌دار کردن ابدی خانواده‌ها و وسیله‌ای جهت گسترش ترس و خاموش کردن صدای اعتراض مردم است. اما تاریخ نشان داده است که هیچ طنابِ داری نمی‌تواند آرزوی آزادی و برابری را از دل انسان‌ها بیرون بکشد و هیچ سرکوبی قادر نیست برای همیشه صدای حق‌خواهی را خاموش کند.

آمار هولناک اعدام‌ها توسط حکومت مستبد حاکم بر کشورمان در مهرماه، چهره عریان این سرکوب را آشکار می‌کند: بنا بر آمار ارائه‌شده، دست‌کم ۸۷ تن تنها در ۲۰ روز اخیر اعدام شده‌اند که در میان آنان ۷ زندانی سیاسی و ۲ زن نیز حضور دارند.

در چنین شرایطی، موضع‌گیری خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران علیه اعدام‌ها و گسترش سرکوب مردم، بار دیگر اهمیت توجه و واکنش جامعه جهانی به نقض حقوق بشر در ایران را برجسته می‌کند. دفاع از حق حیات، آزادی بیان و حق اعتراض، مسئولیتی انسانی است که نباید در مرزهای سیاسی متوقف شود.
امروز، همه زندانیان محکوم به اعدام به صدای ما نیاز دارند. نباید اجازه دهیم نام آنان در سکوت و بی‌تفاوتی گم شود. هر قدم در راه لغو مجازات اعدام، گامی به سوی جامعه‌ای آزادتر و انسانی‌تر است.

از همه مردم آزادی‌خواه، خانواده‌های دادخواه، فعالان حقوق بشر، فعالان سیاسی و صنفی و وجدان‌های بیدار می‌خواهیم که در برابر موج اعدام‌ها سکوت نکنند؛ صدای زندانیان محکوم به اعدام باشند، این احکام را محکوم کنند و برای توقف اعدام‌ها و لغو این مجازات غیرانسانی، همبستگی خود را گسترش دهند.

موفقیت ما در توقف ماشین اعدام، کشتار و سرکوب،

تنها به همبستگی ما بستگی دارد. برای این هدف مهم متحد شویم.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، در هفته صد و چهل و چهارم در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشکین‌شهر.

روژان ابراهیمی، زن جوان ۲۰ ساله و ورزشکار رشته هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) اهل سقز، در پی احضارهای مکرر، تهدید و فشارهای اداره اطلاعات برای همکاری در شناسایی و به دام انداختن فعالان سیاسی خارج از ایران، اقدام به خودکشی کرده است. او پس از پنج روز بستری در بیمارستان از مرگ نجات یافته است. تلفن همراه، سیم‌کارت و حساب اینستاگرام او نیز پس از بازداشت در اختیار نیروهای امنیتی قرار گرفته و بنا بر گزارش‌های دریافتی، از این حساب‌ها برای ارسال پیام به فعالان سیاسی خارج از ایران استفاده شده است.

بنا به گزارشی منتشر شده ، روز دوشنبه بیست‌وهشتم مهرماه ۱۴۰۵، روژان ابراهیمی در پی احضارهای مکرر به اداره اطلاعات سقز و فشارهای این نهاد امنیتی برای همکاری در شناسایی و به دام انداختن فعالان سیاسی خارج از ایران، اقدام به خودکشی کرده است. خانواده او پس از اطلاع از این اقدام، وی را به یکی از مراکز درمانی منتقل کرده‌اند و با انجام اقدامات پزشکی، جان او نجات یافته است.

نیروهای امنیتی از زمان بازداشت این ورزشکار جوان، تلفن همراه، سیم‌کارت و حساب اینستاگرام او را در اختیار گرفته‌اند و سپس از طریق این حساب با فعالان سیاسی خارج از ایران ارتباط برقرار کرده‌اند. این پیام‌ها شامل توهین و تهدید بوده‌اند. همچنین، صفحات جدیدی در اینستاگرام به نام او ایجاد شده‌اند که به گفته منبع مطلع، همچنان برای ارسال پیام به این فعالان مورد استفاده قرار می‌گیرند.

سمیرا عینی با انتشار پیامی اعلام کرده است که دو خواهرش، مریم و صفورا عینی، بازداشت شده‌اند و همچنان اطلاعات روشنی درباره محل نگهداری، وضعیت جسمانی و اتهامات احتمالی آنان وجود ندارد.
این مادر دادخواه که روز جمعه اول آبان از بازداشت خواهرانش خبر داده بود، در پیام تازه خود هشدار داده است: «اگر به خواهرانم آسیبی رسیده باشد، صدای دادخواهی ما به خیزش تبدیل خواهد شد.»
سمیرا عینی پیش‌تر تنها فرزند خود، سودا اکرمی‌فرد، دانش‌آموز ۱۶ ساله رشته گرافیک را در جریان اعتراضات دی‌ماه از دست داده بود. سودا شامگاه ۱۹ دیماه در مارلیک ملارد بر اثر اصابت گلوله جنگی به ناحیه قلب جان در آغوش مادرش جان سپرد.
سودا پیش از کشته‌شدن، پدر خود را نیز از دست داده بود و تنها فرزند سمیرا عینی به شمار می‌رفت.
اکنون، پس از گذشت ماه‌ها از کشته‌شدن سودا، مادر او با بازداشت دو خواهرش روبه‌رو شده است؛ بازداشت‌هایی که با ادامه بی‌خبری از وضعیت آنان، نگرانی درباره فشار بر این خانواده دادخواه را افزایش داده است.

زن زندگی آزادی

زندانی سیاسی آزاد باید گردد

دادگاه تجدیدنظر استان تهران، حکم پنج سال حبس تعزیری و دو سال محرومیت از اشتغال در مشاغل مرتبط با شبکه‌های اجتماعی را برای «سهیل عربی»، وبلاگ‌نویس و شهروندخبرنگار، عینا تایید کرد.

​در حال حاضر، دست‌کم ۱۰ زن زندانی با اتهامات سیاسی، امنیتی و عقیدتی در زندان‌های جمهوری اسلامی با حکم صادرشده یا احتمال اجرای اعدام روبه‌رو هستند. پرونده برخی از این زنان تأیید شده و برخی دیگر در دیوان عالی یا مراحل بدوی معلق و در حال بررسی است، اما خطر جانی همگی آن‌ها را تهدید می‌کند.

​نام‌هایی که نباید به فراموشی سپرده شوند:
​پخشان عزیزی - وریشه مرادی - زهرا شهباز طبری - مریم هداوند - لیلا ابوالحسنی - ترانه رحیمی - سودا (مرضیه) ابراهیمی شمس‌آبادی - مژده هاشمی بازرگانی - محبوبه شعبانی - نجمه امینی ​
​اعدام، سلب ابدی حق حیات است. حیات و کرامت انسانی این زنان و تمامی زندانیان عقیدتی و سیاسی باید حفظ شود. اجازه ندهیم سکوت، همدست صادرکنندگان این احکام باشد.

StopExecutionsInIran

نه به اعدام

اعدام قتل عمد حکومتیست

زندانی سیاسی آزاد بایدگردد

من پروندهای اعدامی های اصفهان رو خوندم از جزئیاتش هم خبر دارم. اصلا رای دادگاه رو خوندم باور نمیشد! چرا جرات نمی کنید رای دادگاه را منتشر کنید؟ تا دو روز نمی تونستم بخوابم.

کمیسیون زنان کنگره ملی کوردستان (ک‌ن‌ک) با انتشار بیانیه‌ای در اعتراض به سیاست اعدام و فشار بر زنان و مخالفان سیاسی در ایران، خواستار توقف اعدام‌ها، آزادی زندانیان سیاسی شد.
این کمیسیون در بیانیه خود، صدور مجدد حکم اعدام وریشه مرادی، زندانی سیاسی کورد، و تداوم حبس زینب جلالیان را در چارچوب فشار بر زنان کورد و تلاش برای محدودکردن فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی آنان ارزیابی کرد.
در این بیانیه با اشاره به جنبش انقلابی «ژن، ژیان، آزادی» آمده است که حکومت ایران از شکل‌گیری خیزش‌های مردمی و بسیج زنان کورد هراس دارد و صدور احکام اعدام را ابزاری برای خاموش‌کردن صدای مخالفان به کار می‌گیرد.
این نهاد همچنین اعلام کرده است که حکومت ایران نمی‌تواند بحران‌های داخلی را از طریق تهدید و سرکوب حل کند.
وریشه مرادی، عضو جامعه زنان آزاد روژهلات کوردستان (کژار)، در مرداد ۱۴۰۲ بازداشت شد. او در آبان ۱۴۰۳ به اعدام محکوم شد، اما دیوان عالی کشور در آذر ۱۴۰۴ حکم را به دلیل نقص تحقیقات نقض کرد. با این حال، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران در ۲۲ مهر ۱۴۰۵ بار دیگر او را به اعدام محکوم کرد.

‏حکم اعدام منوچهر فلاح، زندانی سیاسی محبوس در زندان لاکان رشت، مجددا در دیوان عالی کشور تایید شد. پرونده وی پس از تایید حکم، به واحد اجرای احکام کیفری رشت ارسال شده است.

اعدام قتل عمد دولتی ست!

به اعدام پایان دهید

ایلیا بن‌رشید، معترض ۲۲ ساله عرب‌ و بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، از سوی شعبه پنجم دادگاه انقلاب اصفهان به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد. حکم اعدام او که در زندان دستگرد اصفهان به‌سر می‌برد، سه‌شنبه ۲۸ مهر به وی ابلاغ گردید. بر اساس حکم صادره، بن‌رشید به اتهام محاربه از طریق «مشارکت در تخریب اموال عمومی» به اعدام محکوم شده است.

اعدام قتل عمد دولتی ست!

به اعدام پایان دهید

آرمان الماسی، زندانی سیاسی اهل محلات به اعدام محکوم شده است. او ۴۳ ساله و پدر دو کودک است که در صبح روز ۱۴ دی‌ماه با یورش ماموران سپاه در منزل خود بازداشت شد.
اعتراضات سراسری دی‌ماه در تهران، ملایر، اراک، آبدانان و غیره از تاریخ ۷ دی‌ماه ۱۴۰۴ آغاز شد و در این میان، محلات یکی از کانون‌های اعتراضات بود.
آرمان الماسی در تمامی ۹ ماه گذشته در زندان مرکزی اراک محبوس بوده است. او که به اتهام آتش زدن خودروی اداره اطلاعات شهرستان محلات به اعدام محکوم شده است، برای پذیرش این اتهام، ماه‌ها تحت شکنجه قرار داشت و وادار به اعتراف اجباری شد.

جان او در خطر جدی اعدام قرار دارد، صدایش باشیم.

اعدام قتل عمد دولتی ست!

به اعدام پایان دهید

ترانه و رومینا رحیمی، بعد از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در بازداشت به سر می‌برند، جزو سه نامزد جایزه ساخاروف اتحادیه اروپا معرفی شدند.
این دو نفر دوشنبه ۲۷ مهر توسط کمیته‌های امور خارجی و توسعه پارلمان اروپا انتخاب و معرفی شدند. کنفرانس رؤسای پارلمان اروپا روز پنجشنبه ۲۲ اکتبر برنده نهایی این جایزه را مشخص میکند.

سه نامزد نهایی جایزه ساخاروف ۲۰۲۶ عبارت‌اند از:
دیوان کیفری بین‌المللی و مقام‌های آن؛ توندو لیسو، وکیل، رهبر سیاسی و مدافع حقوق بشر اهل تانزانیا که تحت آزار و پیگرد سیاسی قرار گرفته؛ و ترانه و رومینا رحیمی، «به نمایندگی از تمامی افرادی که از سوی حکومت جمهوری اسلامی ایران تحت آزار و سرکوب قرار گرفته‌اند».
ترانه رحیمی و رومینا رحیمی در حال حاضر در زندان دولت‌آباد اصفهان محبوس‌اند. شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان، ترانه را به اعدام و رومینا را به ۲۵ سال زندان محکوم کرده.
جایزه ساخاروف پارلمان اروپا سال ۲۰۲۳ به جنبش اعتراضی «زن، زندگی، آزادی» تعلق گرفت.

مادر پارسا امینی، از کشته‌شدگان دی ماه ۱۴۰۴، ویدیویی از حضور بر آرامگاه پسرش منتشر کرده و نوشته است: «هر روز هم بیام پیشت از دلتنگیم کم نمیشه پارسای قشنگم... بدون تو زندگی نیست، روزی هزار بار مردنه.»
محمدپارسا امینی، ۱۷ ساله، ۱۸ دی ۱۴۰۴، با شلیک گلوله ماموران حکومتی در فردیس کرج کشته شد.

در صد و چهل‌وسومین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، به مبارزه علیه مجازات اعدام ادامه می‌دهیم؛ در حالی که سرکوب، بازداشت و اجرای روزانه احکام اعدام در ایران همچنان جان انسان‌ها را تهدید می‌کند.
حکومت مستبد حاکم از ابتدای مهرماه تاکنون دست‌ کم ۷۲ تن را به دار آویخته است و همچنان بسیاری از زندانیان، به‌ویژه بازداشت‌شدگان قیام دی‌ماه ۱۴۰۴، در معرض خطر صدور و اجرای حکم اعدام قرار دارند.

در همین رابطه، عفو بین‌الملل هشدار داده‌ است که ۲۰ معترض قیام دی‌ماه ۱۴۰۴ در معرض خطر قریب‌الوقوع اعدام قرار دارند و دست‌کم ۳۴ نفر پیش‌تر اعدام شده‌اند. در هفته گذشته، حکم اعدام وریشه مرادی، زندانی سیاسی، که پیش‌تر در دیوان عالی کشور نقض شده بود، مجدداً تأیید شد.
حمایت‌های گسترده روزهای اخیر از کارزار و مخالفت با مجازات اعدام به مناسبت روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام نشان داد که صدای اعتراض به این مجازات ضدانسانی همچنان بلندتر می‌شود و هم‌بستگی با زندانیان محکوم به اعدام گسترش می‌یابد.
آقای لئوپولدو مالدونادو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور آزادی بیان، نیز این هفته در اعتراض به اعدام‌ها در ایران به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوست. چند روز پیش نیز «مادران آشتی کردستان» به این کارزار پیوسته بودند.

مقاومت و اعتصاب غذای زندانیان در ۶۶ زندان کشور در چارچوب این کارزار، نمادی از ایستادگی در برابر اعدام و تلاش برای دفاع از «حق حیات» است؛ صدایی که حتی پشت دیوارهای زندان نیز خاموش نمی‌شود.
از همه مدافعان و نهادهای حقوق بشری و وجدان‌های بیدار در کشورهای مختلف جهان دعوت می‌کنیم با پیوستن به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، صدای زندانیان محکوم به اعدام باشند و برای پایان دادن به مجازات اعدام، متحد و یکپارچه در کنار یکدیگر بایستند.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۵، در صد و چهل‌وسومین هفته این کارزار، در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر.

نه به اعدام

عاطفه تاجیک، زندانی سیاسی محبوس در زندان قرچک ورامین که به سرطان مغز استخوان مبتلاست، روز جاری از این زندان به مرخصی درمانی اعزام شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، عاطفه تاجیک به مرخصی درمانی اعزام شد.
بر اساس اطلاعات دریافتی هرانا، اعزام به مرخصی این زندانی سیاسی مبتلا به بیماری سرطان مغز استخوان، امروز دوشنبه ۲۷ مهرماه با سپردن وثیقه و از زندان قرچک ورامین صورت گرفته است.

ناهید خداجو، فعال باسابقهٔ جنبش کارگری و حقوق زنان، پس از چندین روز بی‌خبری، در تماس کوتاهی با خانواده‌اش از انتقال خود به زندان کچویی فردیس کرج خبر داد. ناهیدخداجو طی سال‌های گذشته به دلیل فعالیت‌های اجتماعی کارگری و در دفاع از حقوق کارگران و زنان بارها بازداشت و به حبس محکوم شده است.
ناهید خداجو از خانواده دادخواهان دهه شصت بوده و سالهای زیادی را در زندان سپری کرده است.
تا زمان انتشار این خبر، جزئیاتی دربارهٔ دلایل بازداشت اخیر و اتهامات احتمالی علیه او منتشر نشده است.

مادران آشتی کردستان با انتشار بیانیه‌ای از پیوستن خود به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» خبر دادند. این گروه با اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام و ناپدیدسازی قهری جوانان، خواستار توقف اعدام‌ها، حفاظت از جان زندانیان سیاسی و روشن‌شدن فوری سرنوشت ناپدیدشدگان قهری شد.
مادران آشتی کردستان روز سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ در بیانیه خود اعلام کردند که در اعتراض به صدور احکام اعدام برای زندانیان سیاسی و ناپدیدسازی قهری جوانان، به این کارزار می‌پیوندند. آنها همچنین بر حمایت از زندانیان سیاسی، به‌ویژه افرادی که به اعدام محکوم شده‌اند یا با خطر صدور و اجرای این حکم روبه‌رو هستند، تأکید کردند. در بخشی از این بیانیه آمده است: «ما به‌عنوان مادرانی که درد، داغ و چشم‌انتظاری را می‌شناسیم، بر این باوریم که حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی، حقی انکارناپذیر است و هیچ مادری نباید در هراس از اعدام فرزندش زندگی کند.»
مادران آشتی کردستان در ادامه با اشاره به پیامدهای اعدام برای خانواده‌ها تأکید کردند که آثار این مجازات به گرفتن جان یک انسان محدود نمی‌شود، بلکه خانواده فرد

کانون حقوق بشر ایران خبر داد امیرحسین مرادی، زندانی سیاسی و دانشجوی دانشگاه شریف محبوس در زندان اوین، روز پنجشنبه ۲۳ مهر در جریان یورش مأموران به سالن ۴ بند ۷ به‌ شدت مورد ضرب‌ و جرح قرار گرفته است.
بر‌ اساس گزارش‌ها، مأموران تلاش کردند این زندانی سیاسی را به مکانی نامعلوم منتقل کنند، اما اعتراض او و سایر زندانیان با برخورد خشونت‌آمیز نیروهای گارد روبه‌رو شد.
تا زمان تنظیم این گزارش اطلاعاتی درباره وضعیت جسمانی و سرنوشت امیرحسین مرادی و سایر زندانیان سیاسی این بند در دست نیست.

"سالار رشیدزاده"، زندانی محکوم به اعدام با اتهامات مرتبط با مواد مخدر، در زندان مرکزی یاسوج اعدام شد؛ اما این پرونده با فاجعه‌ای دیگر برای خانواده‌ی او همراه بود.
مادر سالار هنگام آخرین ملاقات با فرزندش در زندان، بر اثر فشار شدید روانی دچار سکته شد و جان خود را از دست داد.
مادری که برای آخرین بار به دیدار پسرش رفته بود، هرگز زنده از آن ملاقات بازنگشت. در فاصله‌ای کوتاه، یک خانواده هم مادر خود را از دست داد و هم فرزندش را.
"سالار رشیدزاده"، اعدام شد و مادرش نیز در آخرین دیدار با او جان باخت؛ دو زندگی که پایانشان با یک حکم اعدام گره خورد.

نه به اعدام

علیه اعدام و شکنجه

اعدام قتل عمد حکومتیست

طبق اخبار واصله از سالن۱۶/۲ مسعود فرهیخته معلم زندانی که از ۹ تیر ۱۴۰۵ از سالن ۱۶ زندان مرکزی کرج خارج شده بود و در بند ۱۶/۲ به صورت انفرادی تک نفره و یا دو سه نفره بدون بهرمندی از امکان تماس و یا ملاقات نگهداری می شد و اخیرا هم پس از یک هفته اعتصاب غذا، به مکان نامعلومی دیگری منتقل شده بود، هم اکنون به سالن ۱۶/۲ این زندان برگردانده شده است.

شایان ذکر است در پی مراجعات خانواده به همراه چندی از کنشگران صنفی، مقامات زندان انتقال او به سلول انفرادی را تنبیه این معلم زندانی به واسطه مواضعش عنوان داشتند و تاکید کردند تا زمانی که فرهیخته دست از مواضع اعتراضیش و صدور بیانیه ها بر ندارد، اوضاعش از این هم که هست، بدتر خواهد شد.

طبق این اخبار دریافتی، مسعود فرهیخته پس از حضور در سالن /۱۶/۲ و مطلع شدن از بیانیه های حمایتی همکاران و درخواست از ایشان و زرتشت احمدی راغب برای پایان دادن به اعتصاب غذا از سوی فعالان صنفی و سیاسی و حقوق بشری و کانون های صنفی فرهنگیان به اعتصاب غذای خود پایان داده است. تا لحظه تنظیم این خبر، او تماسی با خانواده نداشته و خبر واصله از طریق زندانیان دیگر مخابره شده است.

بر پایه ی این گزارش ارتباطی که این دو زندانی پیش از این از پشت دیوار و یا موقع هواخوری با دیگر زندانیان داشتند هم به دلیل تغییر ساعات هوا خوری قطع شده و یکی از زندانیان، زرتشت احمدی راغب را در بهداری زندان دیده که فشارش روی ۶ بوده و درخواست شکستن اعتصاب را به اطلاع آنها رسانده است.

پیرو آن آقایان مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی راغب عنوان کرده اند به احترام همه کسانی که با ابراز نگرانی، خواهان پایان اعتصاب این دو زندانی هستند، به اعتصاب خود پایان خواهند داد.

وکلای "وریشه مرادی (میرزایی)، در گفت‌وگو با «امتداد» خبردادند؛ صدور مجدد حکم اعدام برای "وریشه مرادی"، در شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران/ تحقیقات مدنظر دیوان عالی کشور انجام نشد.
شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، مجدداً "وریشه مرادی (میرزائی)"، را به‌اتهام «عضویت در گروه باغی»، به اعدام، محکوم کرد.
امیر سجادی، یکی از وکلای "وریشه مرادی (میرزائی)"، در گفت‌وگو با «امتداد»، با تأیید این خبر، بیان کرد:
"متعاقب وصول اخطاریه از شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران در روز سه‌شنبه ۲۱ مهر، یکی از وکلای "وریشه مرادی (میرزائی)"، در روز چهارشنبه ۲۲ مهر، به شعبه‌ی مذکور مراجعه و حکم صادره توسط این شعبه به وی ابلاغ شد. مطابق حکم ابلاغی، که ظرف ۲۰ روز قابل فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور است، شعبه‌ی مذکور، خانم "وریشه مرادی (میرزائی)"، را به‌اتهام عضویت در گروه باغی، مجددا به اعدام محکوم کرده است.
سجادی گفت : «خانم وریشه مرادی مطلقا در هیچ عملیاتی علیه جمهوری اسلامی ایران مداخله نداشته و فعالیت‌های او مربوط به مبارزات نامبرده علیه داعش در شمال سوریه بوده و ارتباطی به جمهوری اسلامی ایران نداشته است.»

وریشه مرادی، فعال سیاسی و حقوق زنان کرد زندانی، برای دومین بار از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد. وکلای او می‌گویند این حکم در حالی صادر شده که دادگاه بدون انجام تحقیقات مورد نظر دیوان عالی کشور، بار دیگر مجازات اعدام را برای او در نظر گرفته است.

جینا رومِرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در آزادی بیان و تجمع، اعلام کرد که روز سه‌شنبه، ۲۱ مهرماه، در همبستگی با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ایران اعتصاب غذا می‌کند.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از بهمن سال ۱۴۰۲ در زندان قزلحصار کرج توسط ۱۰ زندانی سیاسی محبوس در این زندان از جمله احمدرضا حائری، فعال حقوق بشر، آغاز شد که اخیرا جایزهٔ «فرونت‌لاین دیفندرز» در سال ۲۰۲۶ را به خاطر فعالیت‌هایش کسب کرد.
حال جینا رومرو، یکی از گزارشگران ویژه سازمان ملل، در پیامی ویدئویی که از جمله در شبکه ایکس نیز منتشر شده، تأکید می‌کند که از این رو به این کارزار می‌پیوندد که در ایران «مجازات اعدام علیه کسانی اعمال می‌شود که می‌خواهند از حق آزادی بیان و تجمع و حقوق سیاسی خود بهره‌مند شوند».

پیوستن گزارش‌گر آزادی اجتماعات ملل متحد به «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»
روز شنبه گذشته ۱۰ اکتبر ۱۸ مهر روز جهانی علیه مجازات اعدام بود. ما در حالی این روز را گرامی داشتیم که از اکتبر ۲۰۲۵ تا اکتبر ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۲۳۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند؛ از جمله ۵۴ زن، ۴۷ زندانی سیاسی و ۴ کودک‌. این ارقام، روایت‌گر جان‌های ازدست‌رفته، خانواده‌های داغ‌دار و جامعه‌ای است که هر روز با هراس از مرگ و سرکوب روبه‌روست.
در این هفته همچنین حکم اعدام امیرحسن اکبری منفرد، زندانی سیاسی و دانشجوی ۲۳ ساله توسط دیوان عالی به تایید رسید و جان او بیش از هر زمان دیگری در معرض تهدید است.

در این هفته شاهد سرکوب‌ و خشونت‌های جنون‌آسا از طرف حکومت بودیم به طوری که یک نوجوان ۱۷ ساله بنام امید قانونی در شهر خوانسار از استان اصفهان دستگیر شد و روز بعد جسد وی را به خانواده‌اش تحویل دادند؛ درحالی‌که آثار ضربات بر پیکر وی مشهود بود. در همین راستا یک شهروند دیگر به اسم فرید مکاری در مشهد دستگیر و بعد از شکنجه‌های فراوان کشته شد. همچنین در هفته‌ای که گذشت حکومت اعدامی زندانیان سیاسی جابر خسروی در دامغان و عمر درستاران شهروند بلوچ را اعدام کرد.

علاوه بر این، صدور حکم اعدام در چند روز گذشته برای علی زکانی، زندانی سیاسی ۱۹ ساله، نمونه دیگری از سایه سنگین طناب دار بر زندگی کسانی است که در بی‌دادگاه‌های حکومت محکوم به اعدام می‌شوند و جانشان در معرض نابودی قرار گرفته است. در این هفته گزارش‌گر آزادي اجتماعات ملل متحد، خانم جينا روميرو با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام حمایت و پیوستگی کرد. حمایت ایشان دلگرمی بزرگی برای زندانیانی است که در سایه تهدید اعدام، برای کرامت انسانی ایستادگی می‌کنند.

ما اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که صدوچهل‌و‌ دو هفته‌ پیاپی است فریاد می‌زنیم که هیچ انسانی نباید قربانی چوبه دار شود، از تمامی وجدان‌های بیدار بشری، نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر می‌خواهیم که از مرز محکومیت‌های لفظی فراتر روند و برای ایجاد سازوکاری عملی و فوری به‌منظور توقف اعدام‌ها در ایران اقدام کنند. در این روزهای تاریک سرکوب، مردم ایران را تنها نگذارید.

اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ در هفته صدوچهل‌و‌دوم در ۶۶ زندان زیر به امید ایرانی آزاد و به دور از شکنجه و اعدام در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بند های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد‌آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر.

۱۲جوان بازداشت‌شده در پرونده «قلعه چنعان» با اتهام‌هایی از جمله «محاربه» و «بغی» مواجه‌اند؛ اتهام‌هایی که می‌توانند به‌صدور حکم اعدام منجر شوند. محرومیت از دسترسی به‌وکیل مستقل و انتخابی، گزارش‌های مربوط به شکنجه و اعترافات اجباری و تداوم بی‌خبری خانواده‌های برخی بازداشت‌شدگان، نگرانی‌ها درباره جان و سرنوشت این جوانان را افزایش داده است.
بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر کارون، این پرونده به‌یورش نیروهای اطلاعاتی به‌منطقه قلعه چنعان اهواز در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ بازمی‌گردد. پس از گذشت حدود هفت ماه از این یورش و بازداشت‌ها، اتهام‌هایی از جمله تیراندازی به پایگاه‌های بسیج، قیام مسلحانه و اخلال در نظم عمومی علیه این افراد مطرح شده است. اتهام‌های «محاربه» و «بغی» از جمله اتهام‌هایی هستند که در صورت صدور حکم محکومیت، می‌توانند مجازات اعدام را در پی داشته باشند.

نهمین روز اعتصاب غذای مسعود فرهیخته معلم زندانی و فعال حقوق بشر و زرتشت احمدی راغب در اعتراض به اعدام ها در سلول انفرادی زندان مرکزی کرج
طی سه روز اخیر این دو زندانی را از همان سلول انفرادی بدون امکانات و تماس از یکدیگر جدا کرده اند و هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان پس از نه روز اعتصاب غذا وجود ندارد. جان مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی راغب در خطر است مسئولیت هر گونه اتفاق ناگوار برای آنها به عهده مسئولان زندان و دست اندرکاران قضایی است.

به گزارش رسیده، زندانیان سیاسی زندان شیبان اهواز روز ۵ اکتبر، روز جهانی معلم، را با حضور دو معلم زندانی، سیامک صادقی‌ چهرازی و امان جلالی‌ نژاد، گرامی داشتند.
در این مراسم، زندانیان با تأکید بر پیوند و همبستگی میان خود، از تلاش‌های معلمان زندانی و سایر معلمانی که در شرایط دشوار همراه مردم هستند قدردانی کردند.
شرکت‌کنندگان این برنامه، روز جهانی معلم را فرصتی برای یادآوری نقش معلمان در جامعه و اهمیت آموزش دانستند و بر ادامه همبستگی و حمایت متقابل میان زندانیان و جامعه تأکید کردند.

پیکر امید قانونی نو جوان ۱۷ ساله که پس از بازداشت زیر شکنجه ‌جانباخته است، در شهرستان خوانسار استان اصفهان به خاک سپرده شد
بر اساس ویدئوی منتشر شده توسط مادر این نوجوان امید قانونی اهل روستای ارجنک شامگاه دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ پس از مشاجره لفظی با یکی از نیروهای بسیج بازداشت شد و صبح سه شنبه ۱۴ مهر در جریان بازجویی در دادگستری خوانسار جان باخت و پیکر بی جان او بدون هیچ توضیحی به خانواده تحویل داده شد.
مادر امید گفت: ماموران دوشنبه ۱۳ مهر جلوی خانه بازداشتش کردند و سه شنبه ۱۴ مهر دادگستری خوانسار جنازه پسرم را به من دادند. جواب بدهید چه بلایی سر پسرم آمده است.»
بر اساس این گزارش آثار کبودی و جراحت بر بدن و صورت او مشهود بوده است.

سازمان حقوق بشری فرانت لاین دیفندرز پنج‌شنبه ۱۶ مهر اعلام کرد احمدرضا حائری، فعال حقوق بشر و از آغازگران کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» برنده جایزه «مدافعان حقوق بشر در معرض خطر» سال ۲۰۲۶ در بخش خاورمیانه و شمال آفریقا شده است.
این سازمان نوشت ایران سال‌هاست از جمله کشورهای دارای بالاترین آمار اعدام در جهان است و افزود کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» جنبشی خودجوش به رهبری زندانیان است که در چارچوب آن، زندانیان در ده‌ها زندان هر سه‌شنبه در اعتراض به مجازات اعدام اعتصاب غذا می‌کنند.
حائری که شهریورماه پس از سه سال و نیم حبس آزاد شد، در دوران زندان با حملات فیزیکی، سلول انفرادی و آزار قضایی مواجه بود، اما به دفاع از حقوق زندانیان، از جمله حق حیات آن‌ها، ادامه داد.
حائری به دلیل شرایط امنیتی ایران نتوانست در مراسم اهدای جایزه در دوبلین شرکت کند. او گفت: " آن‌ها مرگ می‌خواهند در حالی که ما برای زندگی مبارزه می‌کنیم. من مطمئنم که در مبارزه ما برای حق حیات، شکستی در کار نخواهد بود".

پای‌آبله
در چمنزارانِ آفتاب
فرود آمدم
بی‌آنکه از شبِ ناآشتی
داغِ سیاهی بر جگر نهاده باشم.

نه!
هرگز شب را باور نکردم
چرا که
در فراسوهای دهلیزش
به امیدِ دریچه‌یی
دل بسته بودم...

احمد شاملو

زندگی مبارزه است

علیرضاسپاهی - علی رضا رئیسی

اعدام، هرگز و برای هیچ‌کس!

نه به اعدام

اعدام قتل عمد حکومتیست

"درود برملت شریف ایران در دو نوبت بنا به تشخیص و تاکید پزشک متخصص قلب واقع در زندان مرکزی تبریز و تاکیدپزشک قانونی مسئولان زندان و سازمان اطلاعات سپاه و همچنان عامدانه از انتقال ايشان به بيمارستان و عمل حیاتی جراحی آنژیوگرافی ممانعت می‌نمایند. یاشار تبریزی درگیری بیماری های گوناگون از جمله فشارخون چربی خون گرفتگی دو عروق کرونر حیاتی قلب می باشد در دو نوبت‌دهی بيمارستان و تاکید آنها مبني بر انتقال اکبر قلی‌زاده به بيمارستان زندان و سایر مسئولان بی‌تفاوتی و بی‌توجهی نمودند مسئولیت حیاتی و جانی پدرم مستقیم بارئیس سازمان زندان‌ها و مسئولان ذی‌ربط می‌باشد. از دیشب حالش وخیم‌تر شده این صفحه اصلی پدرم می‌باشد لطفا حمایت کنید".

این دو نقاشی را در سال ۲۰۲۴، از کابوس‌هایی کشیدم که هنوز شب‌ها تکرار می‌شوند. اینجا کلیک کنید.
چهار ماه بازجویی شدم.
روزهای اول فکر می‌کردند اگر از اعدام بگویند، می‌ترسم. نمی‌خواستم ترسم را به پیروزی بازجوها تبدیل کنم. پس ترس را در خودم کشتم.
اما بازجویی فقط جنگیدن با ترس از مرگ نبود.
برای آنکه چیزی برای شکستن من نداشته باشند، باید عشق به همسر و فرزندانم، امید به آزادی و حتی اشتیاقم به زندگی را در خودم پنهان می‌کردم.
گاهی نمی‌دانستم خودم دارم خودم را می‌شکنم یا آنها مرا می‌شکنند.
در انفرادی فقط یک چیز واقعی بود: دیوار.
اواخر بازجویی گفتند اعتراف کن جاسوسی کرده‌ای تا اعدامت کنیم و راحت شوی.
به جایی رسیده بودم که دیگر از مرگ نمی‌ترسیدم؛ از زندگی می‌ترسیدم. از بازگشت به جهانی که در آن خیانت، گرسنگی، فقر، کودکان آسیب‌دیده و بی‌عدالتی ادامه داشت.
من به جرم توهین به مقدسات محکوم شده بودم.
اما مدام از خودم می‌پرسیدم:
اگر جان انسان مقدس نیست، چه چیزی مقدس است؟
چگونه می‌توان هنگام سپیده‌دم، به نام خدایی مهربان، جوانی را به سوی اعدام برد؟
در نقاشی اول، چشم‌های بازجوها اتاق اعدام‌اند. هرچه می‌بینند قرار است به مرگ ختم شود.
اما در ذهن زندانی، ده‌ها انسان زندگی می‌کنند؛ کسانی که دوستشان داشته، کسانی که فروخته‌اندش و تصویرهای بی‌شماری از خودش.
و حالا علیرضا سپاهی…
علیرضا پیش از اعدام با مهشاد کشانی ازدواج کرد.
این جمله از سرم بیرون نمی‌رود.
آدمی که می‌داند مرگ پشت در سلولش ایستاده، چرا ازدواج می‌کند؟
نه برای خانه‌ای که قرار بود بسازند.
نه برای صبح‌هایی که قرار بود کنار هم بیدار شوند.
نه برای سفرها، خنده‌ها، آشتی‌ها و سال‌های پیری.

شاید برای اینکه بگوید:
من هنوز می‌توانم انتخاب کنم.
و من تو را انتخاب می‌کنم.
من در زندان می‌کوشیدم عشق را پنهان کنم تا بازجو نتواند از آن علیه من استفاده کند.
اما علیرضا در آستانه مرگ، عشق را صدا زد.
در نقاشی دوم، فتیله‌های شمع‌ها طناب دار شده‌اند؛ گویی حتی روشنایی نیز به مرگ محکوم شده است.
میان دو انسان دیوار می‌گذارند، اما آنها نامش را پیوند می‌گذارند.
و درست وقتی قدرت خیال می‌کند همه‌چیز را گرفته است، انسانی می‌گوید:
بله.
آدم را می‌شود کشت؛
اما تا وقتی هنوز می‌تواند دوست بدارد،
تمامِ او را نمی‌شود کشت.

آنها نمی‌دانستند فردا چه خواهد شد
می‌دانستند.

علیرضا محکوم به اعدام بود و مهشاد خود پشت میله‌های زندان. میانشان نه سفره عقدی بود، نه حلقه‌ای که بر انگشت یکدیگر کنند، نه خانه‌ای که رؤیای فردایش را بسازند. حتی اجازه نداشتند برای آخرین بار روبه‌روی هم بنشینند.
آنچه داشتند، صدایی بود در انتهای یک خط تلفن. و با همان صدا، در چند قدمی مرگ، به یکدیگر گفتند: آری.
شاید شکوه این داستان دقیقاً همین‌جاست. بیشتر عاشقان تاریخ برای آنکه روزی به هم برسند جنگیده‌اند؛ مهشاد و علیرضا زمانی پیمان بستند که می‌دانستند شاید هرگز به هم نرسند.
رومئو و ژولیت را مرگ از زندگی مشترک محروم کرد؛ لیلی و مجنون به وصال نرسیدند؛ شیرین و فرهاد در حافظه ما با عشق و فقدان درهم آمیخته‌اند. اما در اینجا تراژدی شکل دیگری دارد: دو انسان، در حالی که پایان را می‌دیدند، تصمیم گرفتند آغاز کنند.
یک روز بعد، علیرضا را اعدام کردند. اما شاید معنای آن «آری» را نتوان اعدام کرد.
زیرا آن دو در لحظه‌ای که مرگ می‌خواست همه‌چیز را از آنان بگیرد، آخرین چیزی را که هنوز در اختیارشان بود پس ندادند: حق انتخاب کردنِ یکدیگر.
آنها نتوانستند زندگی مشترکی داشته باشند، اما برای چند ساعت، در جایی که قرار بود فقط انتظار مرگ وجود داشته باشد، آینده‌ای را نام‌گذاری کردند.
مهشاد، عروس شد؛
علیرضا، داماد شد؛
و زندان نتوانست میان دو «آری» دیوار بکشد.

شاید روزی وقتی این روزهای ایران به تاریخ پیوسته باشد، از این ازدواج نه فقط به‌عنوان قصه‌ای اندوهناک، بلکه به‌عنوان یکی از آن لحظات نادر یاد کنند که انسان در برابر سرنوشتی که برایش نوشته بودند، پاسخ خودش را نوشت:
شما مرگ را انتخاب کرده‌اید؛
ما، حتی در آستانه مرگ، زندگی و عشق را انتخاب می‌کنیم.

بهاره آقایی، وکیل دادگستری، به اتهام‌هایی از جمله «تبلیغ علیه نظام»، شرکت در اعتراضات و کمک به خانواده‌های جاویدنام‌ها به ۲۰ سال حبس محکوم شده است. بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع نزدیک درباره آخرین وضعیت این وکیل دادگستری حاکی است که بهاره آقایی در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با انتشار استوری در شبکه‌های اجتماعی از حضور در تجمعات و اعتراضات حمایت می‌کرد و دیگران را نیز به حضور در خیابان تشویق می‌کرد. او همچنین به خانواده‌های دادخواه و خانواده‌های جاویدنام‌ها کمک می‌کرد. بر اساس این اطلاعات، آقایی در مراسم چهلم جاویدنام سپهر شکری نیز حضور داشته و در این مراسم شعار داده بود. ماموران حاضر در مراسم از او فیلم و عکس تهیه کرده بودند. بر اساس این گزارش، شامگاه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، حدود ساعت ۱۰ شب، ۱۰ مامور، شامل یک زن و ۹ مرد، به منزل بهاره آقایی مراجعه کردند و ضمن تفتیش خانه، تلفن‌های همراه و دیگر وسایل الکترونیکی خانواده را با خود بردند. پس از این بازداشت، خانواده و نزدیکان بهاره آقایی حدود دو هفته از وضعیت و محل نگهداری او اطلاعی نداشتند تا اینکه او پس از این مدت با خانواده تماس گرفت و گفت حالش خوب است. پس از گذشت حدود یک ماه و با پیگیری‌های خانواده، مشخص شد پرونده او در کدام شعبه بازپرسی قرار دارد. با این حال، آقایی در دوران بازداشت برای مدتی در بازداشتگاه اطلاعات نگهداری می‌شده و بازپرسی‌های پرونده نیز بدون اطلاع‌رسانی کافی به خانواده انجام می‌شده است. او تا پیش از انتقال به زندان قرچک ورامین، تنها یکی دو بار با خانواده تماس گرفته و از وضعیت خود خبر داده بود. همچنین، قاضی پرونده با بهاره آقایی برخورد خصمانه‌ای داشته است. دلیل این برخورد، انتشار یک استوری درباره قاضی پرونده عنوان شده است. آقایی پیش از بازداشت درباره این قاضی در صفحه مجازی خود و احکام سنگین علیه معترضان و زندانیان استوری‌هایی منتشرکرده بود. بهاره آقایی اکنون در زندان قرچک ورامین محبوس است و به ۲۰ سال حبس محکوم شده است.

مسعود فرهیخته در روزهای گذشته اعلام نمود در اعتراض به اعدام های گسترده و نقض حقوق بشر همراه با همراه زرتشت احمدی راغب از ۱۱ مهر ماه اعتصاب غذا خواهد کرد.
مسعود فرهیخته در حال حاضر به همراه زرتشت احمدی راغب در سالنی جدا از سایر زندانیان در زندان مرکزی کرج نگهداری میشود.
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران ضمن تبریک ۵ اکتبر روزجهانی معلم به آقای فرهیخته و سایر معلمان زندانی ، تداوم حبس ایشان و سایر همکاران زندانی را محکوم نموده و خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی از جمله معلمان زندانی می باشد.
here .