افق روشن
www.ofros.com

پدر آیلان، کودک سوری غرق‌شده، به کوبانی بازگشت

چرا عکس کودک غرق شده سوری را منتشر کردم؟

خبرگزاری فرانسه - رادیو زمانه                                                                       یکشنبه ١۵ شهریور ۱۳۹۴ - ٦ سپتامبر ۲۰۱۵

عبدالله کوردی، پدر آیلان، کودک سوری که تصاویر جنازه او بر ساحل ترکیه جهان را تکان داد، روز جمعه، ۴ سپتامبر / ۱۳ شهریور برای به خاک سپاری اعضای خانواده‌اش به کوبانی بازگشت به‌گزارش خبرگزاری فرانسه، عبدالله کوردی روز جمعه با تابوت‌های آیلان کوچک، برادر پنج ساله او و همسرش به شهر مرزی «سوروچ» ترکیه در فاصله ۱۵ کیلومتری کوبانی، رفت و سپس از مرز عبور کرد تا به کوبانی برسد.
هر سه عضو خانواده عبدالله کوردی به هنگام ترک ترکیه برای رسیدن به جزایر یونان در دریا غرق شدند.
پدر غمگین خانواده شامگاه پنج‌شنبه پیش از انتقال جنازه‌های فرزندان و همسرش به جنوب شرق ترکیه، در استانبول گفت: «به‌عنوان یک پدر که فرزندانش را از دست داده، دیگر چیزی ندارم که به‌خاطر آن در دنیا بمانم. تنها چیزی که می‌خواهم این است که درد و رنجی که در سوریه کشیدیم پایان یابد و صلح در آن‌جا دوباره حاکم شود.»
عبدالله کوردی اظهار امیدواری کرد که جهانیان با چنین فاجعه‌ تکان‌دهنده‌ای از وضعیت پناهجویان آگاه شوند.
مقامات کوبانی گفته‌اند، آماده‌اند تا اعضای خانواده کوردی را با مراسمی ویژه همچون یک «شهید کوبانی که جان خود را برای گریز از جنگ فدا کردند»، به خاک بسپارند.
برخی از نمایندگان پارلمان ترکیه نیز برای شرکت در مراسم خاکسپاری به کوبانی رفته‌اند.
پدر آیلان روز پنج‌شنبه توضیح داد که چگونه همسر و پسرانش به‌همراه ۹ پناهجوی سوری دیگر به‌هنگامی که قایق‌شان غرق شد جان دادند. آن‌ها قصد داشتند خود را به جزایر یونان برسانند تا از آن‌جا به سمت اروپا بروند.
جنازه آیلان سه ساله صبح روز چهارشنبه ۲ سپتامبر / ۱۱ شهریور بر روی شن‌های ساحل بودروم ترکیه پیدا شد. او به روی صورت خود بر شن‌های ساحل آرام گرفته بود، گویی به خواب عمیقی فرو رفته بود.
پس از این حادثه پلیس ترکیه چهار نفر از قاچاقچیان مظنون را که همه اهل سوریه بودند، دستگیر کرد.

چرا عکس کودک غرق شده سوری را منتشر کردم؟

پیتر بوکائرت- برگردان: نعیمه دوستدار (رادیو زمانه)
قبل از اینکه این عکس را ری‌توئیت کنم، خیلی فکر کردم. یک عروسک کوچک بود انگار، که با صورت روی شن‌های ساحل معروفی در ترکیه افتاده بود. یکی از ۱۱ سوری آواره‌ای که همه‌شان برای رسیدن به اروپا، سوار قایق قاچاقچیان شدند و مردند.
چیزی که بیش‌تر اذیتم می‌کند، کفش‌های اوست. کفش‌های کوچکی که می‌دانم پدر و مادرش وقتی لباس می‌پوشیدند تا سفر خطرناک‌شان را آغاز کنند، با عشق به پایش کردند. یکی از لحظه‌های دوست داشتنی من در زندگی وقت‌هایی است که صبح‌ها بچه‌ها را لباس می‌پوشانم و کمک‌شان می‌کنم کفش‌هایشان را به پا کنند. همیشه یک چیزی را عوضی می‌پوشند و همه‌مان کلی کیف می‌کنیم. نمی‌توانم فکر نکنم که این بچه یکی از پسرهای من است که رو به صورت در ساحل ‌افتاده.
من الان در مجارستان هستم، سفر سوریان آواره را ثبت می‌کنم؛ سفری که همین حالا هم حتما جان جوان و تازه‌ای را گرفته. این‌که پدر و مادر این بچه را سرزنش کنیم که چرا بچه‌شان را به چنین سفر خطرناکی برده‌اند، کاری ندارد. برای این کار باید از یاد ببری که بمباران و داعش با زندگی آن‌ها چه می‌کند. تمام دیروز من در مرز صربستان و مجارستان سوری‌هایی را دیدم که همراه بچه‌هایشان پیاده از مرز عبور می‌کردند. آن‌ها می‌خواستند از شرایط وحشتناک سوریه که چند سال است ادامه دارد، فرار کنند و به امنیت اروپا برسند. این پدر و مادرها قهرمانند و من تصمیم قاطع‌شان را برای تامین یک زندگی بهتر برای بچه‌هایشان تحسین‌ می‌کنم.
آن‌ها در تمام مسیرشان با مانع و خصومت مواجه‌اند. برخی از قاچاقچیان حتی بابت پولی که می‌گیرند رسید می‌دهند و هیچ اهمیتی به جان‌هایی که در این سفر از بین می‌رود نمی‌دهند. آن‌ها با این جان‌ها سود و سودا می‌کنند. بی‌رحمی‌شان قابل پیش‌بینی است، اما بی‌تفاوتی رهبران اروپایی …
همه سوری‌هایی که من با آن‌ها حرف زدم، در سفر خود با خطر مرگ رو‌به‌رو شده بودند. اغلب آن‌ها با همین قایق‌ها آمده بودند. حالا در مجارستان راه خود را بسته می‌بینند. خیلی از آن‌ها در خیابان‌ها می‌خوابند و دولت مجارستان هیچ کمکی به آن‌ها نمی‌کند.
حالا لپ‌تاپ من پر است از تراژدی. علی پنتاد، یک کرد سوری، بعد از اینکه داعش به شهزش، قمیشلی، حمله کرد، همراه سه بچه‌اش فرار کرد. او بلیت قطار به مونیخ دارد اما پلیس نمی‌گذارد او حتی وارد ایستگاه قطار یشود. او که سه شب گذشته را همراه بچه‌هایش در خیابان خوابیده، می‌گوید که شاید بهتر بود در سوریه می‌ماند: «آنجا یک بار می‌میری و تمام می‌شود. اینجا انگار هر روز هزار بار می‌میرم و زنده می‌شوم.»
خیلی‌ها می‌گویند انتشار این تصویر در اینترنت یا روزنامه‌ها ناراحت کننده است اما به نظر من آن‌چه ناراحت‌کننده است، این است که این بچه‌ها هر روز به همین شکل می‌میرند در حالی که برای جلوگیری از مرگ آن‌ها می‌شود کارهای زیادی کرد.
تصمیم آسانی نبود، اما من این عکس غم‌انگیز را منتشر کردم چون این بچه‌ها به اندازه بچه‌های خودم برایم مهم‌اند. شاید اگر رهبران اروپایی هم این کار را می‌کردند، باعث می‌شد که تلاش کنند تا این تصویر وحشتناک را برای همیشه از بین ببرند.
پیتر بوکائرت، مدیر بخش فوریت‌های سازمان دیده‌بان حقوق بشر و متخصص بحران‌های انسانی است. او در بسیاری از جنگ‌های بزرگ در آفریقا و افغانستان و فلسطین و … حضور داشته و در رشته حقوق تحصیل کرده است. .

Peter Bouckaert


Peter Bouckaert, Human Rights Watch's emergencies director and an expert in humanitarian crises, is responsible for coordinating the organization's response to major wars and other human rights crises. A Belgian-born Stanford Law School graduate, specializing in the laws of war, Bouckaert is a veteran of fact-finding missions to Lebanon, Kosovo, Chechnya, Afghanistan, Iraq, Israel and the Occupied Palestinian Territories, Macedonia, Indonesia, Uganda, and Sierra Leone, among others. Most recently, Mr. Bouckaert has been in the Central African Republic, where he has conducted investigations into ethnic cleansing and war crimes committed during the current civil war.
Mr. Bouckaert is featured in the 2014 documentary film "E-Team," which was premiered at the Sundance Film Festival. In 2011, he was in Libya, where he investigated the use of landmines, the execution of prisoners and arbitrary arrests of African migrant workers. He has testified about war crimes before the United States Senate, the Council of Europe, and at the Yugoslav Tribunal (ICTY) in the Hague, and has written opinion pieces for papers around the world. His work has been profiled in Rolling Stone, The Washington Post, The Stanford Lawyer, and The Santa Barbara Independent Newspaper.