افق روشن
www.ofros.com

کودکان افغان در رؤیای مدرسه


تیروژ آزاد                                                                                                       یکشنبه ٣ مهرماه ١٣٩٠

در جاده تهران- ورامین محدوده­ای وجود دارد به نام محمود‌آباد و چندین و چند کوره‌ی آجرپزی در آن‌جا واقع شده است. برخی از این کوره­ها هم‌چنان آجر تولید می‌کنند و بسیاری دیگر بدون استفاده مانده­اند. در همین نزدیکی چند مرکز بازیافت زباله هم قرار دارد، که ساکنان این منطقه را از آلودگی و بیماری بی­نصیب نگذاشته است. اکثریت ساکنان این منطقه افغانی هستند. عده­ای کارت اقامت دارند و بسیاری دیگر هم‌چنان بدون کارت هستند. زندگی در این جا، حتی برای مهاجرانی که کارت اقامت دارند به سختی و با مشکلات فراوان می­گذرد، چه رسد به آن‌هایی که کارت ندارند!
با شروع فصل مدارس زخم نداشتن کارت اقامت، بیش از پیش سر باز می کند. کودکان این خانواده­ها برای رفتن به مدرسه هم‌چنان با مشکل روبه­رو هستند. سال قبل خانواده­هایی که کارت نداشتند، توانستند با پرداخت مبلغی در مدرسه ثبت نام کنند. این مبلغ بسته به مقطع تحصیلی آن­ها از ٧٠ هزار تومان تا ١٠٠ هزار تومان متغیر بود. پرداخت این هزینه برای خانواده­ها‌ بسیار دشوار بود، اما به هر زحمتی بود تهیه می­‌کردند تا کودکان‌شان به مدرسه بروند، به امید این که بتوانند در آینده شغل مناسبی برای خود پیدا کنند. اما امسال از این اندک امید هم خبری نیست! دولت هنوز با ثبت نام کودکان فاقد کارت موافقت نکرده است و این امر نگرانی­های این خانواده­ها را زیاد کرده است. مادر یکی از این کودکان می­گوید :" وقتی بچه­ها به مدرسه نمی­روند و بی سبب در کوره­ها و بیابان‌های این اطراف چرخ می­زنند، گرفتاری‌ها هم بیش‌تر می­شود". کودکانی که به مدرسه نمی­روند، با توجه به ماهیت این منطقه بیش‌تر در معرض آسیب­های اجتماعی قرار دارند. از طرفی دیگر وقتی بچه‌ها به مدرسه می­روند، مادران با خیالی راحت­تر سر کار می­روند. برخی از خانواده­های ساکن این منطقه به طور کل قید مدرسه رفتن کودکان خود را زده­اند. این خانواده­ها ترجیح می­دهند کودکان‌شان همراه خودشان در کوره­های آجر پزی خشت بزنند. این کودکان به جای سواد آموختن و نقاشی کشیدن در مدرسه، روزگارشان را با گل و آجر و کوره سر می‌کنند. اگر کودکی امکان این را داشته باشد که در کوره­ای همراه خانواده خود کارکند، برای آنان شانس بسیار خوبی است، چون خیال خانواده راحت است که حداقل کسی از کودک آنان سوء­استفاده نمی‌کند و کودک آنان را آزار نمی­دهد.
به این ترتیب امسال کودکان این خانواده­ها به جای رفتن به مدرسه و لذت بردن از دنیای کودکی‌شان، زمان‌شان را در کوره­های آجرپزی و یا مراکز بازیافت زباله سر­می‌کنند و همچنان در رویای رفتن به مدرسه غوطه می‌خورند...

تیروز آزاد - شهریور ٩٠

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری