افق روشن
www.ofros.com

اخبار، گزارشات، اطلاعیه و بیانیه ها


اخبار دانشجویان                                                                                                                           جمعه ۱۱ آذر ۱۴۰۱ - ۲ دسامبر ۲۰۲۲


بیانیه جمعی از دانشجویان نوشیروانی بابل در تداوم اعتصابات

به نام خداوند رنگین کمان
آگاهی مهم‌ترین اصل در پیشرفت جنبش آزادی خواهانه ماست.

تصویب شیوه نامه انضباطی جدید که نقض آشکار حریم خصوصی، نادیده گرفتن حقوق اولیه دانشجویان و در راستای کره‌شمالی‌سازی کشور است، نشان‌دهنده ترس ساختار از اتحاد دانشجویان و جنبش آزادی طلبانه ما دانشجویان می‌ باشد.
دانشگاه قصد دارد با درگیر کردن ما دانشجویان به مسائل صنفی و انتخابات شورا صنفی به شیوه پنهان ما دانشجویان را سرکوب و سکوت و خفقان را در دانشگاه حکم فرما نماید. حدود سه سال و اندی از خلا نبود شورای صنفی در دانشگاه می‌گذرد و مسئولان هر بار با بهانه‌هایی مانع ایجاد این بستر دانشجوییِ پیگیر می‌شوند و این خلا طبق گفته معاون دانشجویی کنونی آقای عباسی باعث رانت و پولشویی داخل دانشگاه مخصوصا سلف دانشگاه در ترم گذشته شده است. حال اخبار موثق حاکی از آن هست که تعدادی از کاندیداهای شورای صنفی به دلایلی از جمله تهدید از سوی دانشگاه و نهادهای فراقانونی مجبور به انصراف شده‌اند و این را نمایان ساخت که آقای عباسی هیچگونه حُسن نیتی در برگزاری انتخابات شورای صنفی ندارد و تبدیل به ماشین سرکوب در داخل دانشگاه شده است.
دانشجویان گرامی دگر درگیر مسائل خُرد دانشگاهی نشوید؛ تمرکز و اتحاد خود را بر روی مسائل کلان چون کشتار کودکان و مردم بی‌ گناه، ظلم و جنایت رژیم غاصب ج.ا، دانشجویان ستاره‌دار، تعلیقی و ممنوع الورود و ... قرار دهید. دانشجویان تعلیقی‌ چشم به کمک ما دوخته‌اند و با اعتصابات هفته آینده نشان می‌دهیم دوشادوش آنان ایستاده‌ایم و قدرت اتحاد و همبستگی خود را نمایان می‌سازیم. دانشجویانی که به علت برگزاری انتخابات شورا صنفی سکوت کرده‌اند تا شاید با تشکیل شورا بتوانند پیگیر مطالبات دانشجویی باشند و خدمتی به این قشر فرهیخته انجام دهند، امروز باید شناخت کافی از بازیچه قرار گرفته‌شدنشان توسط معاونت دانشجویی و دانشگاه شده باشند. از این دسته از دانشجویان درخواست می‌شود اتحاد و همراهیتان را با دانشجویان آزادیخواه نشان دهید. سکوت شما و درخواست به سکوت از دانشجویان به علت برگزاری انتخابات شورا صنفی مِن بعد خیانت به دانشجویان و جوانان کشته شده در راه آزادی و همراهی با سرکوبگران می‌باشد.
ما دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل تا رفع کامل تعلیق و ممنوع الورودی دانشجویان به دانشگاه، خوابگاه و برای حمایت از تمام مردم ایران، کشته‌شدگان راه آزادی و دانشجویانی که حق تحصیل از آنان به علت بیان عقیده و اعتراضات به حق، سلب شده‌است و در راستای اعتصابات سراسری کشور در کلاس‌های درس و امتحان‌های میان‌ترم شرکت نخواهیم کرد.
نه نمره‌تان به یادگار خواهد ماند و نه مدرکی که بوی خون مردمان‌تان را می‌دهد این شرافت و آزادگیست که با اتحادمان به یادگار خواهیم گذاشت.

***********

بیانیه‌ی جمعی از دانشجویان دانشگاه هنر، به تاریخ شنبه پنجم آذر

نقل است که با سرنیزه می‌توان هرکاری کرد جز تکیه بر آن
به‌‌نام دانشجو، امروز در حالی سرود زندگی اجرا می‌شود که روح زندگی از ساحت دانشگاه خارج و در بند کشیده شده‌ است. فشارها و اقدامات غرض‌ورزانه‌ی تحمیل شده نسبت دانشجویان از تحمل خارج شده. از لغو سکونت خوابگاه تا تماس تلفنی و ایجاد ترس و نگرانی برای خانواده‌های دوستانمان. با قدرت اعلام می‌کنیم همراه و هم‌مسیر دوستانمان در پردیس کاربردی و خواستار لغو تمامی احکام خودخوانده‌ای که برایشان صادر شده هستیم.
امروز اینجاییم تا صدای اتحادی باشیم که از سیستان و بلوچستان تا کردستان کشیده شده است. کرد خود ایران است. کردستان حالا لاله‌زاری شده‌ست که غنچه‌هایش بر بال تندبادی وحشی سیال است. روزی اما پس از آماج باران خون، رنگین کمانی به پایداری ایران زمین سر بر‌می‌آورد. شرم‌گینیم که شانه به شانه‌تان نیستیم اما بدانید قلب‌هامان و فکرهامان کنارتانند.
موضع و حرف ما کاملا مشخص است، مگر نه این است که ما در جایگاه دانشجو نه، در جایگاه انسانی‌مان خواستار برقراری عدالت و آزادی بیان باشیم، ما هم همین را می‌خواهیم و هرکس که این خواسته‌ی ما را نامشروع و غیرمسالمت‌آمیز بخواند حقوق و قوانین اولیه را زیر پا گذاشته. اتحاد امروز ما هم به خواسته‌ی خود و نه تک‌شخص شکل گرفته که خود از مهم‌ترین اتفاقاتی بود که نیاز داشتیم. دانشگاه در دانشجویش معنا می‌شود و هیچ‌کس نمی‌تواند منکر این مسئله شود. در این راستا مطالباتی داریم:
- لغو حکم تعلیق خوابگاه برای دانشجویان خوابگاهی در کلیه‌ی خوابگاه‌های دانشگاه.
- لغو حکم‌های ممنوع‌الورودی برای دانشجویان در کلیه‌ی پردیس‌ها.
- بازخواست افراد (حراست)ی که برای خانواده‌ی بعضی دانشجویان فضایی ناامن و نگرانی ایجاد کردند.
- از اساتید فرهیخته‌مان خواهشمندیم تا در این روزها کنار دانشجویان قرار گیرند نه در مقابلشان.
- در نهایت بازگشت امنیت و آرامش به محیط دانشگاه.

***********

بیانیه‌ی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر و

اولتیماتوم یک هفته‌ای به مسئولین دانشگاه جهت محقق شدن مطالبات دانشجویان

به نام خدای رنگین کمان
شلیک عادی نمی‌شود.
تهدید عادی نمی‌شود.
حق‌کشی عادی نمی‌شود.
بازداشت عزیزانمان عادی نمی‌شود.

در این روزهای تاریک که خون در هرگوشه کشور در خیابانها جاریست، زندگی روزمره و فعالیت‌های عادی دیگر معنا ندارد.
وقایع اخیر دانشگاه امیرکبیر بر کسی پوشیده نیست ، صحن دانشگاه بیشتر از آنکه جای دانشجویان باشد مکان تردد افراد بی‌هویتی شده است که امنیت دانشجویان را به نشانه رفته‌اند. افرادی که ثابت کرده‌اند نه از حمل سلاح در حریم دانشگاه ابایی دارند و نه به حقوق دانشجویان و قانون خاصی پایبندند. در روز روشن دانشجویان تهدید می‌شوند، مورد توهین قرار می‌گیرند، ربوده می‌شوند و حراستی که مسئول تامین امنیتشان است برایشان تله پهن میکند تا مبادا نیروهای امنیتی با دست خالی از دانشگاه بروند.
ما دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، دست در دست یکدیگر، برای حفظ حریم دانشگاه و امنیت همکلاسیانمان، تا بر قرار شدن خواسته های بر حقمان، از حضور در دانشگاه برای شرکت در کلاس‌ها و امتحانات خودداری خواهیم کرد.
پنج خواسته اصلی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر:
۱- آزادی بی‌قید و شرط تمامی دانشجویان در بند دانشگاه امیرکبیر
۲- خروج تمامی نیروهای امنیتی، اطلاعاتی و لباس شخصی از دانشگاه( به ویژه نیروهای لباس شخصی که با لباس انتظامات وارد دانشگاه شده‌اند.)
۳- مختومه اعلام شدن تمامی پرونده‌های در جریان در کمیته انضباطی دانشگاه و ابطال تمامی احکام انضباطی بی‌اساسی که تاکنون صادر شده است.
۴- رفع تمامی ممنوع‌ الورودی‌ها و باز شدن درهای دانشگاه بر تمامی دانشجویان پلی‌تکنیک
۵- برقراری امنیت کامل برای دانشجویان در مسیرهای منتهی به دانشگاه امیرکبیر به نحوی که امنیت تمامی دانشجویان به شکل کامل تامین شود.
ما دانشجویان دانشگاه امیرکبیر،تا بر قرار نشدن تمام و کمال پنج مورد ذکر شده، پای خود را در کلاس‌های درس و جلسات امتحان پادگان امیرکبیر نمیگذاریم و بدیهی است که حضور هر عضو دانشگاه، به هر عنوان، در طول این هفته در کلاس‌ها و امتحانات، به منزله رضایت او از وضعیت وخیم دانشجویان بازداشتی و خیانت به تمام دانشجویان خواهد بود. در کنار سرکوبگران و قاتلان نایستید!
از اساتید دانشگاه پلی‌تکنیک نیز خواهشمندیم که در این اعتصاب به دانشجویان ملحق شوند و از برگزاری کلاس‌ها و امتحانات پرهیز کنند.
در پایان به روسای خیانت‌کار دانشگاه امیرکبیر هشدار می‌دهیم که در صورت عدم پذیرش خواسته‌های بر حق دانشجویان بعد از مهلت یک هفته‌ای، همراه با تمامی هم‌دانشگاهیان ممنوع الورود، ممکن الورود، اساتید با وجدان و البته فارغ التحصیلان شریف پلی‌تکنیک پا به میدان خواهیم گذاشت

***********

گزارش ارسالی از تجمع اعتراضی ۲۱ آبان‌ماه دانشگاه تهران

هنوز هم کلاسی‌های ما، دانشجویان دانشگاه تهران در زندان هستند و بسیاری دیگر تعلیق و عده‌ای را از خوابگاه محروم ساخته‌اند. امروز در اعتراض به ظلمی که هر روز بر ما تحمیل می‌شود، جمع شده بودیم.

اما آنچه رخداد را روایت می‌کنیم:
قرار ساعت دوازده و نیم بود‌. از همان ابتدا با رژه نیروهای حراست، اجازه‌ی شکل‌گیری هسته‌ی اولیه داده نمی‌شد. هراس اما در رفتار نیروهای حراست عیان بود. هراسی که آن را پشت فریادها و عربده‌هایشان که سرشار از توهین و تهدید بود، بر سر دانشجویان پنهان می‌کردند. هراسی که مدام از سرکوب جمعیت دانشجویان حتی جمع های کوچک مایه می‌گرفت. این‌گونه بگوییم، در دانشگاه تهران آنچه هست بی‌شباهت با حکومت نظامی نیست. حراست دانشگاه بی‌هیچ توجهی به حقوق دانشجویان و آگاهی به حدود خود، به تهدید و ارعاب دانشجویان اقدام می‌کند. این تجاوز از حدود خود تا به آنجا رسیده که در کلام بی هیچ شرم و پوششی، دانشجویان تهدید و از حقوق بدیهی خود محروم می‌شوند. این بی‌شرمی در این کلام بدین گونه نمایان است : "هر گونه تجمعی چه قانونی چه غیر قانونی ممنوع است، شما هیچ حق قانونی ندارید" و "کارت‌های شما ضبط می‌شود" و "شناسایی می‌شوید" "من شا×یدم تو حق قانونی شما، برید سر کلاستون" و این در حالیست که غیر دانشجویان، آزادانه در دانشگاه تجمع می‌کنند، برای ما خط و نشان می‌کشند و علیه دانشجویان جولان می‌دهند. این اعمال خشونت‌آلود و تنش‌زا آشکارا علیه نص صریح قانون است. مسئولین دانشگاه و روسای امر باید بدانند که ما به حقوق خود آگاه‌ایم و بر خلف وعده‌های شما چشم‌پوشی نخواهیم کرد.
دیگر سخن رو به تمامی دانشجویان دانشگاه تهران است:
اگر کمیت و حضور تجمع‌های پیشین را حفظ کنیم توان سرکوب آن چنان که حالا در حال شکل گیری‌ست، از بین خواهد رفت. صد نفر از کادر حراست در مقابل جمعیت هزار نفری‌مان همچون هفته‌های گذشته، چه حرفی برای گفتن دارد؟ حراست دانشگاه از شدت ترس و ندانم‌کاری، قادر به کنترل رفتار و گفتار خود نیست. این سرکوب را باید در نطفه خفه کرد. اگر همدل باشیم باز هم می‌توانیم.

جمعی از دانشجویان پردیس مرکزی دانشگاه تهران

۲۱ آبان ۱۴۰۱

***********

بیانیه دانشجویان و دانش آموزان سراسر کشور رو به کارگران، معلمان و پرستاران

همراهیم، چرا که فقط با این همراهی پیروزی نهایی انقلاب‌مان میسر می‌شود!

کارگران، معلمان، بازنشستگان، کشاورزان، پرستاران، پزشکان و در یک کلام؛ ای تمام آنهایی که همدرد ما هستید. زمان باشکوه یکی شدن، زمان پیوستن ما، فرا رسیده. بله همه ما درست می‌گفتیم، این حکومت وصله تن مردم کشورمان نیست! ما هرچه اینان گفتند بکنید، مقاومت کردیم و سر برابر ولایت، حاکم شرع و ده‌ها عامل سرکوبشان خم نکردیم.
ما دانشجویان فریاد زدیم «فرزند کارگرانیم، کنارشان می‌مانیم»، گرما در وجودمان دوید وقتی که خبر اعتصابات نفت را شنیدیم، ما خواب نداشتیم وقتی معلم را وقیحانه «جاسوس» خطاب کردند، ما هم ساچمه خوردیم وقتی حق‌آبه کشاورز خورده شد، ما دانشجویان دانشگاه‌های علوم پزشکی هم کنار پزشکان و پرستاران جان دادیم وقتی که گفتند «بسیجی‌ها و آخوندها به کادر درمان مقابله برابر کرونا را یاد دادند!»، وقتی گشت ارشاد را چماق کردند بر سر زنان، ما دانشجویان فعالانه حجاب کنار زدیم تا بگوییم «انقیاد نمی‌پذیریم و نابرابری نابود است!». بله ما کنار شما بوده و هستیم، چون یقین داریم که یا همه آزاد می‌شویم، یا هیچکس! چرا که آزادی تک تک ما به آزادی یکدیگر گره خورده.
بله ما هرجا که توانسته‌ایم، مشت گره کرده و پیروزی‌های جنبش‌های تحت سرکوب و استثمار را پیروزی خود دانستیم و شکست ایشان را شکست خودمان! اما حالا هنگامه نبرد نهایی فرا رسیده. حالا وقت آن رسیده که فضای هر جنبش را در همراهی با انقلاب مردمی به مهلکه‌ای وحشتناک برای حکومت بدل کنیم. ما مطمئنیم که شما نیز کاملا خود را همراه با انقلاب جاری می‌دانید و خود از ایجاد کنندگان آن بوده‌اید و در میدان مبارزه هم کم نگذاشته‌اید. در خیابان حضور داشته و دارید، حمایت‌های متعددی از جنبش انقلابی مردم انجام داده و با اقدامات مختلف به انقلاب پیوسته‌اید. ما جایگاه و ارزش اعتصاب معلمان، مداوای مجروحان انقلاب توسط کادر درمان، حضور چشمگیر کارگران در میدان مبارزه و همراهی‌های رانندگان، عکاس‌ها، مغازه‌داران و تمام بخش‌های دیگر در انقلاب مردمی‌مان می‌دانیم.
حالا زمان آن رسیده یک گام دیگر به جلو بیاییم. ما دانشجویان و دانش‌آموزان سراسر کشور از شما می‌خواهیم اقدامات تعیین‌کننده اعتصابی و اعتراضی در جهت همراهی با اعتراضات فعلی و این مرحله از انقلابمان را در سطوح سراسری‌تر، عملی کنید. انقلاب مان به حضور فعالانه و نقش تعیین‌کننده شما برای ایجاد اعتصاب سراسری نیاز دارد.
بدون شک، ما پیروزی این انقلاب را همه با هم جشن خواهیم گرفت. آن روز نزدیک است و ما به امید تحقق یک جامعه آزاد، برابر، مرفه برای همگان، سکولار و انسانی تا رسیدن به آمال‌مان ذره‌ای عقب نخواهیم نشست.
امضاها:
▪️ تشکل دانشجویان پیشرو ▪️ ائتلاف دانشجویان تبریز ▪️ نهاد دانشجویان پیشرو - صنعتی اصفهان ▪️ تشکل دانش آموزان انقلابی تهران ▪️ دانشگاه آزاد خوراسگان ▪️ دانشگاه آزاد علوم تحقیقات ▪️ دانشگاه آزاد یادگار امام ▪️ دانشگاه آزاد مهاباد ▪️ دانشگاه اشرفی اصفهانی ▪️ دانشگاه اصفهان ▪️ دانشگاه پیام نور شهر ری ▪️ دانشگاه تبریز ▪️ دانشگاه علوم پزشکی اصفهان ▪️ دانشگاه علوم پزشکی سنندج ▪️ دانشگاه صنعتی اصفهان ▪️ دانشگاه کردستان ▪️ دانش آموزان مدارس کوی طلاب مشهد ▪️ دانش آموزان مدارس منطقه امام شهر یزد ▪️ دانش آموزان هنرستان ممسنی

۱۶ آبان ۱۴۰۱

***********

امروز، حراست دانشگاه تهران در بی‌شرمی و وقاحت چیزی کم نگذاشت!

گزارش روز ۱۵ آبان ماه از پردیس شمالی دانشگاه تهران

جمعی از دانشجویان پردیس شمالی دانشگاه تهران امروز در محوطه دانشکده تربیت‌بدنی دست به اعتراض زدند. جدا از حضور عده‌ای مشکوک به لباس شخصی، تمام مسئولین حراست دانشگاه تهران از جمله سجاد خاکساری، حسین ایزدیار و کوثری که در سرکوب اخیر دانشجویان عامل اصلی بودند، حضور داشتند. در ابتدای شکل‌گیری تجمع، برخی از عوامل حراست کل، دانشجویان را تهدید به دستگیری و ضبط کارت دانشجویی کرده و در نهایت کار به درگیری کشانده می‌شود. با این وجود، دانشجویان اعتراض خود را در حمایت از دانشجویان تعلیقی و اقدامات ضددانشجویی حراست آغاز کرده و مسیر خود را پیش رفتند. در پایان تجمع، حسین ایزدیار( رئیس حفاظت فیزیکی دانشگاه تهران) با عربده‌کشی شدید و فحاشی اقدام به تهدید و ارعاب دانشجویان کرد.
با تکیه بر گزارشات پس از پایان تجمع، مأمورین حراست دانشگاه در جست‌‌وجوی دانشجویان، با کمال وقاحت و ‌بی‌قانونی حتی درب‌های سرویس بهداشتی بانوان را نیز به زور باز کرده‌اند و کارت برخی دانشجویان را با کمال گستاخی در آن وضعیت با خشونت شدید ضبط کردند. هنگام خروج از درب پردیس شمالی نیز، از اکثر دانشجویان عکس‌برداری شده و کارت تعداد دیگری را ضبط کردند. به گفته‌ی دانشجویان حاضر در محل، برخی دانشجویان به هنگام خروج، در اتاقک حراست پردیس شمالی دچار ضرب‌و‌شتم و فحاشی شده و سپس با ازدحام و فشار باقی دانشجویان، آزاد شدند. ضرب‌و‌شتم یکی از دانشجویان به گونه‌ای بود که این دانشجو توسط چند نفر از نیروهای حراست گرفته شده و فرد دیگری در حال کوبیدن یک صندلی بر سر دانشجو بوده است.
فضای عربده‌کشی، رفتار خشونت‌آمیز، وارد کردن اتهامات کیلویی و بی‌پایه‌ و اساس به‌ اکثریت دانشجویان‌ و کتک زدن آنان توسط سران حراست دانشگاه که روی کاغذ وظیفه‌ی نگهبانی از دانشجو و مقام دانشجویی را دارند، به وفور تأیید شده است.
در انتها که دانشجویان به رفتار خشونت‌آمیز و کتک زدن دانشجویان اعتراض می‌کردند، سران حراست دانشگاه همه دانشجویان را تهدید به تحویل به نیروهای امنیتی کرده‌اند.
◾️اخباری مبنی بر دستگیری و مفقودی دو دانشجو نیز گزارش شده که همچنان تایید نشده است.

۱۵آبان۱۴۰۱

***********

بیانیه‌ی دانشجویان دانشکده فیزیک دانشگاه شریف جهت آغاز اعتصاب از روز ۱۴ آبان

خزان سرسبزی باغ آرزوهایمان را زرد کرده، طراوت را از ما گرفته و فضای خاطر دانشجویان را اندوه‌بار و سرد کرده است.
در روزهای اخیر شاهد وقایعی ناگوار بودیم:
▫️ ممنوع‌الورودی روبه افزایش دانشجویان
▫️ در بازداشت به سر بردن برخی دانشجویان یا آزادسازی مشروط با قید وثیقه
▫️ عدم شفاف‌سازی قانونی و استفاده ابزاری از آیین‌نامه‌های ضددانشجویی که با استناد به آنها با دانشجویان برخورد می‌کنند
▫️ بی‌توجهی و سرکوب درخواست‌های مدنی دانشجویان
به عنوان یک انسان، انجام هر فعالیت درسی، شغلی و... را منوط به این می‌دانیم که وظیفه‌ی اخلاقی خود را در آن حیطه شناخته باشیم. ما دانشجویان نیز در جایگاه خود وظایفی اخلاقی داریم که به ما حکم می‌کند تا هنگام احقاق حقوق خود، از حضور در کلاس خودداری کنیم. از دانشجویان دانشکده فیزیک و همچنین تمامی دانشجویان عزیز دانشگاه شریف خواستاریم که در هفته بعد به اعتصاب بپیوندند و در کنار هم کلاس‌های درس مقطع کارشناسی و مشترک را به‌جز دروس عمومی که شاید شرایط تحریم‌کردنش مهیا نباشد، به مدت حداقل یک هفته از روز شنبه تحریم کنیم. هدف اصلی اعتصاب رفع بی‌قید و شرط ممنوعیت ورود همکلاسی‌هایمان است. بدون حضور آنها در کلاس شرکت نمی‌کنیم.
با وجود شرکت‌نکردن در کلاس درس، برای همدلی با یکدیگر در زمان مقرر کلاس‌‌ها در دانشگاه حاضر می‌شویم تا صدای یکدیگر بمانیم.

***********

متن گزارش اتفاقات اخیر دانشکده‌ی موسیقی و نمایش دانشگاه تهران به نقل از مرکز تئاتر تجربی دانشجویان دانشگاه تهران

بیشتر از یک‌ ماه از اعتصابات در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران گذشته است‌. مدیران دانشگاه که توان ایجاد امنیت برای دانشجویان را نداشتند و گوش‌های‌شان را مقابل فریاد حق‌طلبی دانشجویان گرفته بودند، شروع به تهدید و ارعاب کرده و این تهدیدها این‌بار گریبان دانشجویان رشته‌های نمایش و موسیقی را گرفت. مسئولان دانشگاه که تا پیش از این سعی در عادی جلوه دادن شرایط موجود داشتند، از تاریخ سه شنبه دهم آبان کلاس‌های دانشجویان این دو رشته را مجازی کرده و بدتر از آن، تمام دانشجویان این دو رشته را بجز ورودی ۱۴۰۱ به دانشگاه ممنوع‌الورود کردند.
هرچند اساتید به این رویه معترض بودند و اعلام کردند که حاضر به برگزاری کلاس مجازی نیستند، ارعاب ادامه داشت و دانشجویان غیربومی تهدید به اخراج از خوابگاه شدند. مدیرانی که در تأمین امنیت فضای دانشگاه شکست‌ خورده بودند راه حلی برای خروج از این وضعیت نیافتند مگر فشار بیشتر به دانشجویان. اما بعد از این اعمال قدت، و همزمان با ممنوع‌الورودی قریب‌به‌اتفاق دانشجویان نمایش، عده‌ای از دانشجویان موفق به ورود به دانشگاه شدند و تحت تاثیر این فشارها نامه‌ای نوشتند با بیست و هفت امضا (درحالی که گروه نمایش در مقطع کارشناسی بیش از دویست دانشجو دارد) و تصمیم‌شان مبنی بر عدم ادامه‌ی اعتصاب《 تصمیم جمعی دانشجویان رشته‌ی نمایش》خوانده شد. نتیجه این که به ما اعلام کردند 《بنا به درخواست مکرر دانشجویان گروه هنرهای نمایشی》 کلاس‌های دانشکده‌ی نمایش از شنبه حضوری خواهد بود، در حالی که برای دوستان‌مان در دانشکده‌ی موسیقی پیام تخلیه‌ی خوابگاه فرستادند.
ما طرف مقابل را به خوبی می‌شناسیم و درگیر بازی‌ای که دانشجو را مقابل دانشجو قرار می‌دهد نخواهیم شد. بازی‌ای که در آن اقلیت برای اکثریت تعیین تکلیف می‌کند و شما می‌خواهید با تهدید و فشار دانشجو را مجبور به عقب‌نشینی کنید. ما بر حق‌مان برای ورود به فضای دانشگاه و استفاده از خوابگاه و امکانات دانشگاه پافشاری می‌کنیم و باید بدانیم چرا دوستان و همکلاسی‌های ما در رشته‌ی موسیقی کماکان به دانشگاه ممنوع‌الورودند و می‌خواهید آن‌ها را از خوابگاه اخراج کنید؟ به جای حذف کردن ما، دستتان را از روی گوش‌هایتان بردارید

***********

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشکده مهندسی شیمی دانشگاه تهران

دوستان!
وقایع چند روز گذشته و بازداشت گسترده‌ی دوستانمان بر هیچ کس پنهان نیست. همگان میدانیم که چطور وحشیانه به دانشکده‌ها یورش برده شد و عزیزانمان ربوده شدند. در این شرایط که عامدانه نیروهای امنیتی در دانشگاه ورود می‌کنند و جان تک تک‌مان را به خطر می‌اندازند، در این شرایط که هر روزه خبر دستگیری دانشجویی می‌آید، دستگیری‌هایی که وقیحانه در خود دانشگاه یا خوابگاه‌ها صورت می‌گیرد، در این وضعیت واقعا چطور می‌توان در کلاس‌ها حاضر شد؟
دانشگاه‌ها به جولانگاه نیروی‌های امنیتی بدل شده است. دانشجویان را دستگیر می‌کنند و نظامی‌ها را وارد دانشگاه. این خانه‌ی ماست که تلاش دارید تصاحبش کنید! این عزیزان ما هستند که می‌ربایید ما دانشجویان دانشکده‌ی مهندسی شیمی دانشگاه تهران ضمن محکوم کردن دستگیری دانشجویان و رفتارهای حراست دانشگاه از شرکت در کلاس‌های درس تا زمانی که خواسته‌هایمان پاسخ داده شوند خودداری می‌کنیم و از تمام دوستانمان در دانشگاه تهران و دیگر دانشگاه‌های کشور می‌خواهیم که به هم بپیوندیم.
خواسته‌های ما به شرح زیر است:
۱- آزادی بی‌قید و شرط تمامی دانشجویان بازداشتی
۲- لغو ممنوع‌ الورودی دانشجویان
۳- خروج نیروهای لباس شخصی و امنیتی از دانشگاه و تضمین امینت دانشجویان
۴- برکناری عواملی از دانشگاه که در سرکوب‌های اخیر دست داشتند
۵- لغو تفکیک سلف‌ها و قوانین سخت‌گیرانه‌ی پوشش
از تمام دوستان خود می‌خواهیم دانشگاه، خانه‌ی خود را خالی نکنند و ضمن اعتصاب با تحصن در دانشکده‌ها خواسته‌هامان را تحقق ببخشیم.

***********

نامه سرگشاده دانشجویان آزادی خواه دانشگاه گیلان خطاب به استادان و پرسنل دانشگاه

به نام خالق زن، زندگی، آزادی
ما دانشجویان دانشگاه گیلان از هفته های اول اعتراضات مردمی، با زبان احترام و با زبان انسانیت از شما استادان علم و ادب تقاضای یاری نمودیم که چشم بر ظلمی که بر دانشجویان و مردم این خاک و بوم روا میشود نبندید و منفعت را بر شرافت ترجیح ندهید. اما چه باید کرد که نه تنها سکوت کردید بلکه برخی از شما اساتید با تهدید و اجبار دانشجوها را سر کلاسی فرمایشیتان کشاندید. این در حالی است که از حدود ۶۰۰ نفر عضو هیئت علمی دانشگاه گیلان کمتر از ۵۰ نفر از اساتید حاضر به امضای بیانیه های دانشجویان در رابطه با آزادی بیان و آزادی پس از بیان دانشجویان و همینطور امضای بیانیه آزادی دانشجویان بازداشت شده شدند؛ که مایه تاسف است.
شما مگر در این کشور زندگی نمیکنید که با اینکه بیش از ۴۰ روز از اعتراضات و اعتصابات گذشته صدای فریاد این مردم که از روی حق خواهی بلند شده نشنیده اید؟ اگر در این کشور زندگی نمیکنید مگر در این دانشگاه نیستید که گوش‌هایتان صدای اعتراض دانشجویان را نشنیده و چشمانتان تحصن دانشجویان را ندیده؟
ما دشمن نیستیم، ما فریب خورده نیستیم، دشمنان فرضی‌تان ما را اجیر نکرده‌اند. شما که در کلاس هایتان درس آزادگی و حق خواهی میدادید و میدهید در این روزها که آنهایی که مانند شما تحصیلات آکادمیک ندارند و در این کلاس‌ها تا به حال حضور نداشته‌اند هم به راحتی حق را از باطل تشخیص می‌دهند کجایید؟
ما لیستی ازبرخی تخلفات و حوادثی که در اعتراضات و به حق دانشجویان دانشگاه گیلان که مسبب آن را رئیس دانشگاه «فرید نجفی» می‌دانیم را جمع آوری کرده‌ایم. این تخلفات عبارتند از:
۱. امنیتی کردن فضای دانشگاه
۲. توهین به دانشجویان و تهدید آن‌ها
۳. درگیری فیزیکی با دانشجویان (حتی در روزهایی که تجمعی نبوده)
۴. فیلم گرفتن از چهره دانشجویان و تهدید به شناسایی آنان
۵. دعوت از نیروهای امنیتی و ماموران بیگانه که پیش از این در محیط دانشگاه دیده نشده‌اند جهت سرکوب اعتراضات دانشجویان
۶. شکست در محافظت از دانشجویان و سلامت آن‌ها و دستگیری دانشجویان در سرویس ایاب و ذهاب دانشگاه
۷. ضبط کارت دانشجویی دانشجویان و تشکیل بی‌دلیل پرونده انضباطی برای دانشجویان و متهم کردن آن‌ها با بهانه‌هایی همچون رهبری و لیدری کردن تجمعات
۸. پیامک دادن به خانواده‌های دانشجویان و تهدید به برخورد با دانشجوها
۹. ضبط گوشی تلفن همراه دانشجویان به بهانه‌های مختلف و کنترل و بررسی عکس و فیلم‌های شخصی دانشجویان
هدف ما از نوشتن این نامه تکرار مکررات نیست برای آنانی که گوشی برای شنیدن ندارند؛ این نامه آخرین اقدام برای به همراهی خواندن شما است؛ واکنش شما مرزبندی نهایی بین ما دانشجویان و شما اساتید و پرسنل دانشگاه را مشخص می‌کند. جایگاه استادی تا پیش از این نشان از شرافت، بزرگی و چراغ راه بودن برای نسل جدید داشت است. امیدواریم که چیزی از انسانیت و شرف در وجود شما بیدار مانده باشد. شرافت را بر منفعت و حق را بر باطل ترجیح ندهید و اگر سکوت کرده‌اید سکوت خود راه پایان داده و ظلم ستمگر را توجیه نکنید و به ما دانشجویان آزادی‌خواه ملحق شوید.
در نهایت بدانید که ما چه با شما و چه بدون شما این راه را ادامه خواهیم داد.

***********

ما دانشجویان، حذف‌شدنی نیستیم!

بیانیۀ دانشجویان دانشکده اقتصاد علامه در تحریم کلاس‌ها، جهت لغو تعلیق دانشجویان

جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی، در یک اقدام غیرقانونی و از طرف کمیته انضباطی یا به قول خودشان، طبقه سوم ساختمان معاونت دانشجویی، به مدت یک ماه از حضور در دانشگاه و خوابگاه منع شده‌اند.
این اقدام از این جهت غیر قانونی‌ست که بدون هیچ‌گونه تفهیم اتهام و حق دفاعی از جانب دانشجو صورت گرفته‌ است.
ما، جمعی از دانشجویان دانشکده اقتصاد، از روز «دوشنبه، نهم آبان» برای حمایت از دوستانمان، تا زمان حضور مجدد این عزیزان در دانشگاه و خوابگاه، در هیچ کلاس درسی حاضرنخواهیم شد و درمحوطه دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی دست به تحصن خواهیم زد.
صادرکنندگان این احکام غیرقانونی بدانند که با سرکوب و ارعاب، فریادمان بلندتر خواهد شد. آری، ما دانشجویان حذف شدنی نیستیم!

***********

توضیح نقد: نوشته‌ی حاضر از سوی گروهی از دانشجویان برای سایت نقد ارسال شده است و با توجه به شرایط جنبش بدون ذکر نام نویسندگان منتشر می‌شود.

قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان!

مسیرها و چالش‌های پیشِ روی جنبش دانشجویی

اوج‌گیری جنبش‌ دانشجویی و کنش‌های شکوه‌مند دانشجویان در چند هفته‌ی اخیر نویدبخش روزگاری نو در هم‌گامی جنبش‌های گوناگون اعتراضی در سراسر جامعه است. اشکال مختلف بروز این کنش‌ها، از تجمع و تحصن گرفته تا اعتصاب و بیانیه‌، بخش مهمی از خیزش انقلابی این روزهای کشور است. اما تداوم و اثرگذاری جنبش دانشجویی مستلزم بررسی دقیق‌تر ویژگی‌های فضای دانشگاه و شرایط خاص دانشجو در مقام سوژه‌ای صنفی- سیاسی از یک سو، و واکاوی عمیق اقدامات فعلی و آتی رژیم برای سرکوب دانشجویان از سوی دیگر است. نکاتی که در ادامه‌ می‌آید پیشنهادات و مسائلی تاکتیکی است که بحث و گفت‌وگوی بیش‌تر درباره‌شان می‌تواند به درک عمیق‌تر مسیر و چالش‌های پیشِ رو یاری برساند. مهم‌ترین مسئله در نظر گرفتن این نکته است که خیزش انقلابی کنونی برآیندی است از تمامی تضادهای جنسیتی، اتنیکی، اقتصادی و اجتماعیِ جامعه با رژیم حاکم، و به همین دلیل نمی‌توان هیچ بخشی از خیزش را برابر با کلیت آن قلمداد کرد. به این ترتیب، جنبش دانشجویی نه «موتور پیش‌ران» جامعه است و نه نماینده و مظهر آن، بلکه بخشی از این جنبش گسترده و سراسری است و باید با شناخت دقیق امکان‌ها و بالقوگی‌های خود با جنبش هم‌راهی کند. بدیهی است که هیچ بخشی از جنبش صرفاً با اتکا به نیروی خود نمی‌تواند به سرنگونی رژیم که خواست اصلی همه‌ی مشارکت‌کنندگان است برسد. بنابراین، از آن‌جا که چشم‌انداز پیشِ روی خیزش فقط‌وفقط با هم‌یاری و هم‌راهی تمامی بخش‌ها حاصل می‌شود، همه‌ی شاخه‌های متنوع باید تاکتیک‌هایی را به خدمت بگیرند تا در مسیر بلند رسیدن به هدف بیش‌ترین اثرگذاری و بیش‌ترین امکان مبارزه‌ی مداوم را داشته باشند.

تقویت هم‌بستگی و کنش جمعی: مهم‌ترین ضرورت
می‌دانیم که دور تازه‌ی جنبش دانشجویی اغلب شامل دانشجویانی است که پیش از این کم‌تر در تشکل‌ها یا کنش‌های دانشجویی فعال بوده‌اند. از طرفی سرکوب‌های همیشگی رژیم مانع از شکل‌گیری تشکل‌های رسمی و غیررسمی دانشجویی شده است. مهم‌ترین مسئله در شرایط فعلی تلاش برای تقویت ارتباطات و هم‌بستگی است. می‌توان از طریق فرآیندهای جمعی تصمیم‌گیری به تقویت این هم‌بستگی کمک کرد. مسئولان امنیتی دانشگاه باید بدانند هر حرکتی برای حذف یکی از دانشجویان با واکنش واضح و واحد تمام فعالان روبه‌رو خواهد شد. این هم‌بستگی هم درون هر واحد دانشگاهی و هم میان دانشگاه‌های گوناگون در سراسر کشور می‌تواند به تمهیدی برای اقدام هماهنگ و سراسری کمک کند. ما در این رزم مشترک فقط‌وفقط دوشادوش هم به پیروزی می‌رسیم. پس باید در کنار یک‌دیگر بایستیم و مبارزه کنیم. عاجل‌ترین نکته زمینه‌چینی برای اقدامات هماهنگ و سراسری در جنبش دانشجویی و همچنین در کل جنبش است. نباید از یاد برد که خیزش انقلابی جاری در ابتدای مسیر بلندِ پیشِ روی خود قرار دارد و موفقیت در این مسیر مستلزم آمادگی برای کنش‌های جمعی در میان‌مدت و بلندمدت است. مهم‌ترین کار شکل‌ دادن به شبکه‌ها و تشکیلاتی است که می‌تواند در روزهای تعیین‌کننده گامی برگشت‌ناپذیر رو به پیش بردارد. تشکیل کمیته‌های اعتصاب، کمیته‌ی پیگیری وضعیت دانشجویان زندانی و تعلیقی، کمیته‌ی حقوقی برای مشاوره‌ی حقوقی به زندانیان دانشجو و غیردانشجو، کمیته‌ی اسکان برای دانشجویان خوابگاهی که از حضور در خوابگاه منع شده‌اند یا بنابه شرایط امنیتی امکان بازگشت به خوابگاه را ندارند، و همین‌طور کمک به اسکان خانواده‌ی زندانیانی که از شهرهای دیگر برای پیگیری وضعیت زندانیان خود می‌آیند و… از جمله اقداماتی است که می‌توان انجام داد. هم‌چنین باید در نظر داشت که تکیه‌ی بیش‌ازحد به تشکل‌های علنی، برای مثال شوراهای صنفی، با این خطر روبه‌روست که با دستگیری فعالانِ اغلب شناخته‌شده‌ی صنفی امکان دارد بخش مهمی از ارتباطات از میان برود و روند مبارزه مخدوش شود. از همین حالا باید شروع به تشکیل کمیته‌ها و تشکیلات تازه کرد.
هم‌زمان باید ارتباط ارگانیک و مداوم با دیگر شاخه‌های خیزش نیز در نظر گرفته شود، نخستین اقدام می‌تواند ارسال پیام هم‌بستگی با زنان، دانش‌آموزان، کارگران، پرستاران، پزشکان و گروه‌های اتنیکی و ملت‌های تحت ستم باشد.

شعار یا مطالبه: کجا بایستیم؟
این روزها در تجمع‌های دانشجویی رادیکال‌ترین شعارها را می‌شنویم و فریاد می‌زنیم، از شعار علیه رهبر رژیم و سازوبرگ سرکوب تا خواست علنی سرنگونی؛ شعارهایی که از یک سو تجلی پیش‌روی شتابان جنبش است و از سوی دیگر شکستن هاله‌ی قداست و قدرت رژیمی که خود را حاکم بلامنازع ذهن و بدن ما می‌داند. اما پرسش این‌جاست که طرح این شعارها غیر از اعلام هم‌راهی با خیزش انقلابی چه دستاورد مشخصی به هم‌راه دارد؟ آیا قرار است صرفاً با طرح شعارهای رادیکال رژیم ساقط شود یا جامعه به خیزش واداشته شود؟ نباید از یاد برد که خیزش انقلابی فعلی محصول سر باز کردن همه‌ی تضادهای سیاسی و اجتماعی جامعه با رژیم جمهوری اسلامی است و مبارزات مداوم و قهرمانانه‌ی زنان و ملیت‌ها و اقشار تحت ستم از ابتدا نیز برخاسته از همین تضادهای حل‌ناشدنی بود. بنابراین باید در نظر داشته باشیم که عقب راندن رژیم در هر بخش و هر نقطه‌ی سرکوب و ستم می‌تواند دستاوردی برای کل جنبش و نه صرفاً در همان بخش خاص باشد. لغو حجاب اجباری، مطالبات اتنیکی، لغو سانسور، مطالبات ولو «صنفیِ» کارگری و غیره نه «رفرم» که قطع یکی از شاخه‌های «درخت تناورِ» رژیم جهل و سرکوب و در نتیجه گامی به پیش برای تحقق «زن، زندگی، آزادی» است؛ همه‌ی ما در دانشگاه‌ها و مدارس و خیابان‌ها و پشت‌بام‌ها و محیط‌های کار، از زاهدان و چابهار تا تبریز و سقز و اردبیل و سنندج، از مشهد و قوچان تا اهواز و ایذه و خرم‌آباد و یزد و اصفهان خواستی جز ریشه‌کنیِ این درخت پوسیده و بنیان نهادن جامعه‌ای نو و برابر نداریم. اما نباید از یاد ببریم که این مهم جز با انتخاب درست تاکتیک‌های مبارزاتی و استفاده‌ی درست از ابزارهای موجود به دست نمی‌آید. پیشنهاد ما نه عقب‌نشینی از شعارهای رادیکال و بحق، که برداشتن گام‌هایی محکم و سنجیده به سوی هدف است. مسلم است که برای مثال لغو حجاب اجباری برابر با سرنگونی رژیم نیست، اما خالی کردن دست رژیم از یکی از بزرگ‌ترین ابزارهای ستم بر زنان است که بخش جدایی‌ناپذیر از ایدئولوژی انسان‌ستیزش نیز به شمار می‌آید. «زن، زندگی، آزادی» همه‌ی سویه‌های گوناگون زندگی را در بر می‌گیرد، هر جا که رژیم مرگ‌آفرین عقب رانده شود، شکوفه‌ای از زندگی جوانه می‌زند و جامعه قدرت می‌گیرد. از همین رو معتقدیم جنبش دانشجویی باید بر طرح مطالبات مشخص پافشاری کند و در هر نقطه‌ی سرکوب دست به مقاومت بزند: از زدودن تفکیک جنسیتی در سراسر فضاهای دانشگاهی گرفته تا لغو قوانین سرکوب‌گرانه‌ و انحلال تمامی کمیته‌های انضباطی و خروج نیروهای امنیتی و بازوهای «دانشگاهی»اش و البته توقف برخورد نهادهای امنیتی با دانشجویان.
بار دیگر خاطرنشان می‌کنیم که بحث ما کاستن از رادیکالیسم شعارها نیست، می‌توان همین شعارها را تکرار کرد و آن‌ها را در بطن مبارزه و مقاومتی هرروزه برای عقب راندن رژیم گنجاند. نکته‌ای که می‌ماند یادآوری مداوم «زن، زندگی،‌ آزادی» به مثابه‌ی ریسمانی است که این جنبش شکوه‌مند سراسری را در چارگوشه‌ی کشور به هم متصل می‌کند، پرسش ما این‌جاست که چه‌طور می‌توان هم‌زمان این شعار را سر داد و از طرفی شعارهای جنسیت‌زده را فریاد زد؟ خشم و تلاش برای قداست‌زدایی از شمایل‌های «مقدس» را درک می‌کنیم و با آن از عمق جان هم‌دل‌ایم، اما فراموش نکنیم که خیزش انقلابی ژینا نه‌فقط خواهان انقلابی سیاسی و نابودی رژیم، که انقلابی اجتماعی با هدف طرح‌ریزی جامعه‌ای برابر است. رفقا و هم‌کلاسی‌هایمان را اندیشیدن به این پرسش فرامی‌خوانیم: «زن، زندگی،‌ آزادی» چه سنخیتی با شعارهای جنسیت‌زده دارد؟ آیا این شعار تجلی همان فرهنگ زن‌ستیز و انسان‌ستیزی نیست که می‌خواهیم در گام اول نمود هیولاوارش، یعنی رژیم جهل و سرکوب، و در گام بعدی کل نظام سلسله‌مراتبی و نابرابرش را ریشه‌کن کنیم؟

اعتصاب: ابزار دست‌یابی به مطالبات یا نخستین نمود اعتراض؟
از همان نخستین روزهای شکل‌گیری خیزش انقلابی ژینا، با اعتراضات گسترده‌ی بیرون از دانشگاه هم‌راه شدیم و دیری نگذشت که کنش‌های اعتراضی درون دانشگاه از تجمع به اعتصاب و عدم‌حضور در کلاس‌های درس رسید. اما اکنون باید به این مسئله فکر کرد که آیا روی آوردن به اعتصاب از همان روزهای نخست توانست بهترین نتیجه را به بار آورد یا باید از آن به مثابه‌ی تهدیدی برای رسیدن به مطالبات مشخص استفاده کنیم؟ آیا در کنار یک‌دیگر جمع می‌شویم و فریاد می‌زنیم تا فقط اعتراض خود را بیان کنیم یا هر کنش را گامی به سوی هدف نهایی می‌دانیم؟ شکی نداریم که آن‌چه این روزها در سراسر کشور می‌بینیم دیگر «اعتراض» نیست، گام‌های نخست انقلابی است که می‌خواهد کمر سرکوب و ستم را در تمامی اشکالش بشکند و نظمی نو برقرار کند. بنابراین نیروی انقلابی باید حربه‌هایش را بشناسد و هوش‌مندانه آن‌ها را به کار گیرد. سربازی را در نظر بگیرید که در همان ساعات نخست نبرد همه‌ی گلوله‌هایش را شلیک می‌کند، دیگر برای حساس‌ترین لحظات چه در دستش می‌ماند؟ اعتصاب و لغو کلاس‌های درس مهم‌ترین ابزار دانشجویان است، باید امکان‌های آن را بشناسیم و فقط در زمانی استفاده کنیم که به دستاورهای مشخص برسد.
می‌دانیم که رژیم به‌شدت می‌کوشد شرایط جامعه را عادی جلوه دهد و خیزش را پدیده‌ای کم‌دامنه و گذرا معرفی کند. این نکته‌ای است که می‌تواند بسیار مفید باشد. در شرایطی که هر روز خبر از دستگیری یا تعلیق و اخراج عده‌ای از دانشجویان می‌آید، تهدید به اعتصاب و فراتر از آن اقدام عملی برای لغو کلاس‌ها می‌تواند تهدیدی باشد که از طریق آن در برابر این روند سرکوب ایستاد. سوزاندن این ابزار در همان گام‌های ابتدایی آن را از اثر می‌اندازد. نهادهای سرکوب باید بدانند که نباید انتظار داشته باشند برخورد و تهدید دانشجویان در «شرایط عادی» پیش ‌رود و جنبش دانشجویی در برابرش ساکت بماند. بدون حضور تمام همکلاسی‌هایمان هیچ‌چیز «عادی» نیست و اجازه نخواهیم داد کسی حذفمان کند. این خط قرمز ماست و از هر راهی برای نشان دادن این خط قرمز استفاده خواهیم کرد.
تحصن، تجمع، تظاهرات، اعتصاب و حتی اشغال دانشگاه حربه‌هایی است که می‌توانیم به کار ببریم، مسئله فقط اندیشیدن به تمهیداتی است برای استفاده‌ی درست و بهنگام از این حربه‌ها. همه‌ی این‌ها مستلزم بازاندیشی تجربه‌ی هفته‌های اخیر و انتخاب درست تاکتیک‌هاست. باید آماده باشیم و گام‌هایی استوار برداریم و مدام تکرار کنیم: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان!»

منبع: سایت نقد

https://naghd.com