افق روشن
www.ofros.com

اخبار دولتی: روزگار سیاه کارگران درایران (آذر)


خبرگزاری کار ایران                                                                                            چهارشنبه ۶ آذر ۱۳۹۸ - ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹


انتظار کارگران تعدیلی«شرکت حمل ونقل خلیج فارس» برای بازگشت به کار

به گزارش خبرنگار ایلنا، مرداد ماه سال جاری؛ حدد ۱۰۰ نفر از کارگران قراردادی شرکت حمل ونقل خلیج فارس واقع در شهرستان اسلامشهر، با اتمام قرارداد بیکار شدند.
از آن زمان تاکنون کارگران بیکار شده با طرح شکایت در هیات رسیدگی اداره کار شهرستان اسلامشهر، پیگیر مطالبات معوقه و بازگشت به‌ کار خود شده‌اند اما بلاتکلیفی آنها هنوز ادامه دارد.
به گفته منابع ایلنا، مجموع کارگران تعدیلی شرکت حمل ونقل خلیج فارس حدود ۱۰۰ نفر است که از این تعداد، غیر از ۴۵ نفر مابقی با قبول شرایط کارفرما به کار سابق خود بازگشته‌اند.
از قرار معلوم علت تعدیل این کارگران، مخالفت‌شان با تغییر شرایط کار از قرارداد مستقیم به پیمانکاری عنوان شده است.
در این زمینه یکی از کارگران که ۱۰ تا ۱۵ سال در بخش خدماتی این شرکت سابقه کاری دارد، می‌گوید: در چهار ماهی که بیکار شدم در جستجوی کار به واحدهای صنعتی و خدماتی زیادی مراجعه کرده‌ام اما به دلیل شرایط سنی‌ام؛ تا این لحظه هیچ کاری برای من و سایر همکارانم پیدا نشده است.
او گفت: درحالی من و سایر همکارانم به دنبال ایجاد شرایط برای بازگشت به کار هستیم که اخیرا احکام بازگشت به کار خود را از هیات تشخیص و هیات حل اختلاف اداره کار اسلامشهر دریافت کرده‌ایم با این وجود کارفرما با اشتغال دوباره ما موافق نیست.
خواسته کارگران تعدیل شده شرکت حمل ونقل خلیج فاس بازگشت به کار سابق تا رسیدن به شرایط قانونی ترک کار و بازنشستگی است.
به اعتقاد این کارگران؛ در شریط کنونی که بیکاری بیداد می‌‌کند، راه آبرومندی برای گذران زندگی و تامین معاش خانواده وجود ندارد.

---------------

سقوط یک کارگر ساختمانی به عمق چاه در خیابان طالقانی تهران

به گزارش ایلنا، یک کارگر ساختمانی که بامداد امروز (6 آذر ماه) در خیابان طالقانی بین خیابان حافظ و نجات‌الهی در یک ساختمان نیمه کاره مشغول به کار بود، به داخل چاه سقوط کرده و مجروح شد. این کارگر که حدود ۲۰ سال سن داشت به بیمارستان منتقل شده است.

---------------

انتقاد کارگران خطوط ابنیه فنی راه‌آهن جنوب شرق از حداقل دستمزد دریافتی

به گزارش خبرنگار ایلنا، کارگران خطوط ابنیه فنی راه‌آهن جنوب شرق در انتقاد به دستمزد حداقلی و نداشتن امنیت شغلی خود گفتند: حدود ۳۰۰ کارگر خطوط ابنیه فنی راه‌آهن جنوب شرق با سوابق کاری بالا در سخت‌ترین شرایط و آلایندگی مشغول کار هستیم اما حداقل حقوق دریافتی، کفاف مخارج زندگی خانوادگی ما را نمی‌دهد.
یکی از کارگران خطوط ابنیه فنی راه‌آهن جنوب شرق در خصوص مشکلات خود و همکارانش گفت: جدا از حداقل مزد دریافتی، همچنان با حقوق ناچیزی که هیچ مزایایی هم شامل حال ما نمی‌شود؛ آن‌هم با پرداختی که گاه با تاخیر مواجه است، کار در خطوط ریلی را ادامه می‌دهیم.
این کارگر با بیان اینکه در حال حاضر یک ماه حقوق آبان ماه را از کارفرما طلبکاریم، گفت: کارگران خطوط ابنیه فنی راه‌‌آهن جنوب شرق ماهانه، مبلغی در حدود دو میلیون و ۲۰۰هزار تومان حقوق دریافت می‌کنند که این رقم باتوجه به افزایش روزانه قیمت بسیاری از اقلام مصرفی و غذایی، ناچیز است.
او با بیان اینکه آنها تحت مسئولیت شرکت پیمانکاری مشغول کار هستند، درباره سایر مطالبات صنفی خود گفتند: از دیگر خواسته‌های صنفی کارگران خطوط ابنیه فنی جنوب شرق داشتن اضافه کاری و پرداخت حق سختی کار است.
وی در تشریح مشکلات مربوط به اضافه‌کاری و سختی کار خود گفتند: با وجود آنکه در بدترین شرایط در فصول گرم و سرد مناطق کویری و بیابانی محور ریلی زاهدان به کرمان مشغول کاریم اما سختی کار ما لحاظ نمی‌شود در عین حال همه کارگران به جز همکاران ما در بخش «ماسه روب» به صورت مستمر اضافه‌کاری ندارند.
طبق ادعای یکی دیگر از کارگران خطوط ابنیه فنی راه‌آهن جنوب شرق، جدا از مطالباتی که کارگران از پیمانکار فعلی طلبکارند، پیمانکار پیشین هم بابت مطالبات مربوط به سال‌های ۹۳ تا پایان ۹۵ که شامل حق سنوات، حق مرخصی، اضافه‌کاری و غیره می‌شود، هنوز با آنها تسویه حساب نکرده‌ است.

---------------

اعتراض کارگران ارگ قدیم بم به عدم دریافت مطالبات

به گزارش خبرنگار ایلنا، کارگران پروژه‌ مرمت و بازسازی ارگ بم در اعتراض به پرداخت نشدن مطالبات مزدی خود، صبح امروز بار دیگر مقابل محل کار خود تجمع کردند و محسن موحد (مدیر پایگاه ارگ بم) در این‌باره گفت: مطالبات این کارگران نهایتا تا اواسط آذر ماه جاری پرداخت می‌شود.
موحد در گفتگو با ایلنا اظهار داشت: قرار است منابع مالی پرداخت حقوق کارگران ارگ قدیم بم از سازمان برنامه و بودجه تامین شود و به محض دریافت پول؛ آن را به حساب کارگران واریز خواهیم کرد. وی با بیان اینکه در جریان کامل روند پرداخت حقوق کارگران ارگ قدیم بم نیست و این موضوع را باید از مسئولان بالادستی سازمان پیگیری کنید، افزود: در طول روند بازسازی ارگ و پرداخت حقوق کارگران دچار کمبود منابع مالی بوده‌ایم.
مدیر پایگاه ارگ بم در ادامه افزود: پروژه ارگ قدیم بم یکی از مهمترین بناهای گردشگری کشور است که اگر منابع مالی خوبی برای بازسازی آن اختصاص یابد زمینه اشتغال و درآمدزایی خوبی برای مردم این شهرستان محروم ایجاد خواهد شد.
موحد گفت: ارگ قدیم بم همسان با بناهایی همچون تخت جمشید و میدان نقش جهان امکان جذب گردشگر دارد و در حال حاضر نیز سالانه صدها گردشگر داخلی وخارجی از آن دیدن می‌کنند.
وی گفت: طبق برآورد کارشناسان میراث فرهنگی حدود ۱۰۰ میلیارد تومان اعتبار مالی برای بازسازی این بنای تاریخی مورد نیاز است و در حال حاضر کمبود اعتبارات روند بازسازی آن را کند کرده است این درحالی‌ست که اگر به این بنا اعتبارات خوبی اختصاص می‌یافت روند بازسازی آن نیز برای جذب گردشگر سرعت می‌گرفت.
رئیس پایگاه ارگ بم با بیان اینکه در دفعات قبل اعتبارات مالی پرداخت حقوق کارگران ارگ در خزانه دولت گیر کرده بود، افزود: در حال حاضر که چهار ماه حقوق کارگران به تاخیر افتاده، سازمان برنامه و بودجه باید منابع مالی پرداخت آن را تامین کند و در این زمینه دفتر امور پایگاه‌های میراث جهانی کشور به صورت جدی پیگیر این موضوع است و به محض دریافت پول آن را به حساب کارگران انتقال می‌دهد.
وی افزود: در نتیجه اجتماع صنفی صبح امروز که در مقابل پایگاه میراث ارگ قدیم برپا شد، تماس تلفنی با محمدحسن طالبیان (معاون میراث فرهنگی) برقرار کردیم و کارگران از پرداخت حقوق خود تا اواسط آذر ماه مطلع شده و به تجمع خود پایان دادند.

---------------

«کارگران کوره‌پزخانه‌ها زیر شلاق خشونت پنهانی به نام «فقر»

به گزارش خبرنگار ایلنا، کوره‌پزخانه‌هایی که فقیرترین کارگران حاشیه‌های تهران را در خود جای داده‌اند یک به یک تعطیل شدند و کارفرماها ترجیح دادند، پول خود را به مشاغل پرسودتری ببرند. کارگرانی که بیکار می‌شدند هم به سمت مشاغل که به سختی می‌توان نام شغل بر آنها گذاشت، سرازیر شدند. دستفروشی تنها راه معیشت این کارگران بود. خیلی از آنها حتی خودرویی برای مسافرکشی نیز نداشتند. آنها را باید در جمعیت عظیم بیکاران به حساب آورد.

زندگی سخت در اتاق‌های محقر کوره‌پزخانه‌ها

کارگران کوره‌پزخانه‌ها تنیده شده در معنایی تلخ به نام فقر زندگی می‌کنند. در کوره‌پزخانه‌ها چهار کارگر تحت عنوان قالب‌دار کار می‌کنند، یک نفر گِل درست می‌کند و یک نفر دیگر قالب؛ یک نفر قالب‌کِشی می‌کند و یک نفر خشت جمع کن است. آجر بارکُن‌ها هم تیم‌های چهار نفره‌ای هستند و کوره‌چین نیز یک استادکار دارد که آجرها را در کوره می‌چیند. کوره‌سوزها نیز با کوره در ارتباط مستقیم هستند و هر شش ساعت به شش ساعت جایشان را با هم عوض می‌کنند. کار در کوره‌پزخانه‌ها البته طرفدار هم دارد. به این خاطر که کارفرما برای اینکه مدت زمان بیشتری بتواند از نیروی کار کارگر استفاده کند، اتاقک‌های ۱۲ متری را در اختیارشان قرار می‌دهد، کارگران هم نزدیک به ۱۸ ساعت در روز کار می‌کنند. هر آجر یک قیمتی دارد و کارگران هرچقدر بیشتر کار کنند، پول بیشتری می‌گیرند. کارگرانی که از شهرستان‌ها و مسافت‌های دورتر می‌آمدند، کم به این نتیجه می‌رسیدند که با خانواده‌هایشان به این خانه‌های محقر مهاجرت کنند. اغلب خشت‌زنها بودند که با خانواده‌ها در این منازل زندگی می‌کردند.
آتشکارها هم که ساعت‌های زیادی کار می‌کنند، گاهاً از این خانه‌ها برای استراحت استفاده می‌کنند و نیمه‌های شب بیدار می‌شوند و مجدداً کار می‌کنند. زندگی کردن در این خانه‌های محقر و در شرایط سخت کار در گرد و خاک و گرمای آتش کوره و فقر و نداری سفره‌ها مطمئنا یک درد را در زندگی این کارگران وارد می‌کند که به صورت عقده‌ای همیشه پس ذهن تلنبار می‌شود و ذهن و زندگی آدم‌ها را سراسر درد و اندوه می‌کند.

به جای همدیگر کار می‌کنیم تا بعد از دو ماه خانواده‌هایمان را ببینیم

پیروز چراغی (رئیس انجمن صنفی کارگران کوره پزخانه‌های یافت‌آباد) می‌گوید که زمانی خودش در این کوره‌پزخانه‌ها کار می‌کرده است: آن زمان خانه‌ام در شهرستان دوری بوده که باعث می‌شده دو تا سه ماه دور از خانواده کار کنم و یک هفته برای استراحت نزد خانواده‌ام بروم. این یک هفته یکی از همکارانم به جایم کار می‌کرده و خودم هم همین کار را برای همکارم انجام می‌دادم. کارگران کوره‌پزخانه‌ها در وضعیت خیلی سختی کار می‌کنند.
او می‌افزاید: واقعاً ما از سر اجبار سراغ این شغل رفتیم. کارگران زیادی را داریم که چهل سال در کوره‌پزخانه‌ها کار می‌کنند. چون اغلب بیمه نمی‌شوند. هر کارفرما تعداد معدودی از کارگران را بیمه می‌کرد و بقیه را هم در زمانِ بازرسی‌های ادارات کار از چشم‌شان پنهان می‌کرد. در مورد سخت و زیان‌آوری هم به این خاطر که بیمه کارگر ساده برایمان رد می‌کردند، مشکل داشتیم. شما تصور کنید ۱۸ ساعت کار مداوم در شرایط سخت کار آنهم برای چهل سال شب و روز؛ چقدر عذاب‌آور است.
طبق اظهارات چراغی؛ اکثر کوره‌پزخانه‌ها در اطراف تهران تعطیل و کارگرانش بیکار شده‌اند. دلیلش عمده تعطیلی کوره‌پزخانه‌ها این است که آجر خریدار ندارد و کارفرما هم برایش صرف ندارد که بخواهد در این شغل سرمایه‌گذاری کند. کارفرما وقتی یک شغل سود کمتری داشته باشد به راحتی پولش را جای دیگر سرمایه‌گذاری می‌کند اما این کارگران هستند که بیکار می‌شوند و زندگی‌شان سخت‌تر می‌شود.
وی می‌افزاید: آجرهای سنتی خریدار کمتری دارند. در عین حال کارفرماها به سمت بلوک زدن رفته‌اند. در یافت‌آباد نزدیک به ۲۰ تا کوره فعال داشت که الان تقریباً همگی از بین رفته‌ و تعطیل شده‌اند. روستایی به نام کاظم‌آباد هم بود که سه تا چهار کوره‌پزخانه داشت و آنهم به کلی نابود شد. کارفرماها زمین‌ها را فروختند. به جای یکی از آنها شرکت زدند و بقیه هم به مصارف دیگری رسید.

چند کوره‌پزخانه تعطیل شدند؟

طبق اظهارات چراغی؛ در حال حاضر اکثر کوره‌پزخانه‌های شمس‌آباد، چهاردانگه و گلشهر تعطیل شده‌اند. در اسماعیل‌آباد، در جاده ساوه ۳۰ تا ۴۰ کوره‌پزخانه فعال بود که الان فقط ۴ کوره فعال است. در محمودآباد که حدود جاده خاوران است، ۵۰ کوره وجود داشت که از آن فقط ۵ کوره باقی مانده است.
او ادامه می‌دهد: در محوطه پاکدشت کوره‌‌های خاتون آباد هستند که اغلب نیمه تعطیل هستند. کوره‌های یافت‌آباد نزدیک به ۲۰ کوره داشت که تقریباً تمامشان تعطیل شد و کوره‌پزخانه‌ای باقی نمانده است. شاید از دست دادن چنین شغل سختی بدون هیچ مزایایی برای کارگر احساس خوبی باشد اما نه وقتی که مجبور است در سرمای زمستان‌ها به دستفروشی بپردازد.

---------------

نگرانی‌های کارگرانِ حاشیه‌نشین از ساوجبلاغ تا شهریار

گرانیِ بنزین حداقل ۲۰۰ هزار تومان هزینه‌ی سربار برای خانوارها به همراه دارد

به گزارش خبرنگار ایلنا، یکی از تبعاتِ گرانی سرسام‌آور داده‌ها و سرمایه‌های غیرریالی از جمله زمین و مسکن که خیلی سریع و به شیوه‌ی گاهاً نامعقول روی اجاره‌ بهای مسکن هم تاثیر می‌گذارد، مهاجرت معکوس از کلانشهرها به حاشیه‌هاست. هیچ اطلاعات دقیقی از موج مهاجرت معکوس از تهران به شهرهای حاشیه‌ای و پیرامونی پس از موج تورمی سال ۹۷ در دست نیست؛ در واقع دقیق نمی‌دانیم چه تعداد از تهرانی‌های کم‌درآمد که عموماً متعلق به طبقه‌ی کارگر و مزدبگیر هستند، از ابتدای سال قبل مجبور شده‌اند به تدریج تهران را رها کنند و به شهرهای درجه دوم یا حتی درجه سوم نزدیک پایتخت بروند. طبیعی‌ست که اولین مقصد مهاجران تهرانی، «کرج» باشد اما افزایش قیمت خرید و اجاره بهای مسکن در کلانشهر کرج، خانوارهای متعلق به دهک‌های پایین را ناگزیر نموده به شهرهای پیرامونی‌تر مهاجرت کنند. این مهاجرت معکوس، نتیجه‌ی مستقیم گرانی‌های سرسام آور است. آخرین آمارهای بانک مرکزی می‌گوید قیمت مسکن در تهران در پایان خرداد ماه سال ۹۸ حدود ۱۰۴ درصد نسبت به مدت مشابه سال ۹۷ رشد داشته و هر متر مربع به ۱۳ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان رسیده است.

چقدر مهاجرت داشته‌ایم؟

آخرین یافته‌های مرکز آمار در ارتباط با نفوس و مسکن که چندان جدید نیست، نشان می‌دهد طی سال‌های ۹۰ تا ۹۵ حدود ۳۶۹ هزار تهرانی مهاجرت کرده‌اند که مقصد ۲۷ درصد از آنها معادل ۱۰۰ هزار نفر، شهرهای حاشیه‌ای از جمله کرج، پردیس، پرند، شهریار، اسلامشهر و پاکدشت بوده است. ۴۳ هزار نفر معادل ۱۱,۶ درصد از کل مهاجران تهرانی، شهر کرج را برای زندگی خود انتخاب کرده‌اند و بعد از آن شهرهای پردیس و پرند با ۴.۶ و ۴.۱ درصد مهاجرت‌کننده در رده‌های بعدی هستند. مرکز آمار می‌گوید خالص مهاجرت داخلی به شهر کرج حدود ۲۰ هزار نفر بوده است.
این موج مهاجرت در یکی، دو سال گذشته پررنگ‌تر شده و به گفته‌ی برخی از کارشناسان بیش از یک‌سوم ساکنانِ مستاجر تهران به شهرهای پیرامونی مهاجرت کرده‌اند. مهاجرت از متن به پیرامون گرچه از هزینه‌های مسکن و برخی هزینه‌های مرتبط با آن مانند شارژ آپارتمان می‌کاهد، اما هزینه‌های سربار دیگری برای خانوار به وجود می‌آورد که یکی از مهم‌ترین آنها هزینه‌های حمل و نقل است.
کارگری که در ساوجبلاغ زندگی می‌کند اما کارخانه‌اش در جاده کرج است یا معلمی که ناچار شده به خاطر ناتوانی در پرداخت اجاره خانه، به شهریار کوچ کند اما مدرسه محل تدریس‌اش همچنان در تهران است، هر دو مجبور هستند روزانه چند ده هزار تومان بابت حمل و نقل یا معادل آن بابت بنزین خودروی شخصی بپردازند. با این حساب، به دنبالِ افزایش نرخ بنزین، افزایش ناگهانی این هزینه‌ی سربار به یکی از نگرانی‌های اصلی طبقه‌ی کارگر و مزدبگیرِ ساکنِ حواشیِ پایتخت تبدیل شده است.

چقدر افزایش هزینه حمل و نقل داشته‌ایم؟

اگر فرض بگیریم قیمت کالاها و خدمات بعد از گرانی بنزین ثابت می‌ماند - علیرغم اینکه به گفته‌ی اغلب کارشناسان اقتصادی، موج خزنده تورم در راه خواهد بود- و اگر فقط افزایش هزینه‌های مستقیم گرانی بنزین در بخش حمل و نقل را درنظر بگیریم، بازهم نگرانی کارگران مزدبگیر جدی‌ست.
فرض کنید کارگری خودروی شخصی دارد و هر ماه حداقل ۲۵۰ لیتر بنزین برای رفت و برگشت به محل کار نیاز دارد؛ این کارگر ناگزیر است ماهی ۱۹۰ لیتر بنزین آزاد با نرخ ۳ هزار تومان استفاده کند که برایش ماهی ۵۷۰ هزار تومان آب می‌خورد؛ حال اگر فرض کنیم این کارگر، سرپرست یک خانوار چهار نفره است و ماهی ۲۰۰ هزار تومان حمایت معیشتی بابت گرانی بنزین می‌گیرد، به فرض اینکه هیچ کدام از اعضای خانوار به جز سرپرست از خانه تکان نمی‌خورند و هزینه حمل و نقل علیحده ندارند، این گرانی ۳۷۰ هزار تومان هزینه سربار برای کارگر به همراه دارد.
به طریق مشابه، اگر کارگر ساکن شهرهای حاشیه‌ای خودروی شخصی نداشته باشد، به دلیل پایین بودن سطحِ پوشش حمل و نقل عمومی (اتوبوس، مترو و تاکسی‌های رسمی) در تهران، مجبور است از مسافرکش‌های شخصی برای تردد استفاده کند که لاجرم سربار گرانی بنزین به کارگر منتقل می‌شود.
با این حساب، به فرض ثبات قیمت دیگر کالاها و خدمات مورد نیاز خانوار، خودِ گرانی بنزین، هزینه سربار چند صد هزار تومانی دارد؛ این هزینه برای کارگران حاشیه‌نشین به مراتب بیشتر و غیرقابل تحمل‌تر است. برای اینکه ترکیب جمعیت کارگرنشین حاشیه‌های تهران و دغدغه‌های آنها در حوزه حمل‌ونقل را دربیاوریم، به سراغ چهار شهر حاشیه‌ای پایتخت رفتیم: شهریار، شهرری، ساوجبلاغ و پاکدشت ورامین.

شهریار:
سیدحسین باقریان (دبیر اجرایی خانه کارگر شهریار) در این رابطه می‌گوید: در شهریار و توابع آن، اکثریت جمعیت کارگر هستند؛ در سرآسیاب و مارلیک، ۶۰ درصد جمعیت، کارگر اعم از کارگر صنعتی و خدماتی و ساختمانی و بازنشستگان هستند؛ در صبادشت ملارد باز بیش از ۶۰ درصد کارگر هستند؛ در ملارد ۳۰ درصد کارگر و باقی کشاورز هستند؛ در قلعه حسن‌خان، ۶۵ درصد کارگر هستند؛ در خود شهریار بخشی از جمعیت کارگران کشاورزی هستند و ۵۰ درصد جمعیت هم کارگر خدماتی و صنعتی هستند که محل کار اکثر آنها، جاده قدیم کرج، جاده مخصوص و جاده ساوه است. این کارگران مهاجر با وضعیتی که امروز کارخانجات و واحدهای تولیدی دارند، سرویس حمل و نقل هم ندارند و باید خودشان با هزینه شخصی تردد کنند؛ کارگرانی را می‌شناسم که خانه‌شان شهریار است و در افسریه تهران کار می‌کنند ولی سرویس ندارند. این کارگران باید با تاکسی یا خودرو‌های شخصی به آزادی بروند و بعد با مترو تردد کنند؛ در کل بالای ۵۰۰ هزار نفر کارگر در شهریار و توابع آن ساکن هستند.
او در مورد افزایش هزینه‌های حمل و نقل بعد از گرانی بنزین می‌گوید: از کارگرانی که در این روزها سرکار رفته‌اند، پرسیدم، گفتند کرایه شهریار تا آزادی تهران، ۶۳۰۰ تومان بوده؛ الان تاکسی‌ها رعایت می‌کنند اما بیشترِ تردد با مسافرکش‌های شخصی است که در این هفته از کارگران ۷ هزار تومان و حتی ۷ هزار و ۵۰۰ تومان گرفته‌اند، حتی در ساعات پایانی شب کرایه‌ها به ۱۰ هزار تومان هم می‌رسد. مسلماً هزینه تردد کارگران که مجبورند این مسیر را هر روز تردد کنند، حداقل ۲۰ درصد افزایش یافته است.

شهر ری:
علی ترکاشوند (دبیر اجرایی خانه کارگر شهر ری) نیز اطلاعاتی در ارتباط با کارگران ساکن این محدوده و نگرانی‌های آنها بابت حمل و نقل ارائه می‌دهد: شهر ری یک منطقه کارگرنشین است که از یک طرف از حسن‌آباد فشافویه تا قرچک ورامین و از سمت دیگر تا خلازیر را دربرمی‌گیرد و از شمال تا اتوبان آزادگان ادامه دارد. این محدوده، حدود ۳۰۰ هزار نفر کارگر دارد. کارگران این منطقه بعد از گرانی بنزین دچار مشکل جدی در حمل و نقل شده‌اند؛ الان کرایه‌ها گران شده و کارگرانی که بدون سرویس از اینجا تا همین حسن‌آباد را هر روز می‌روند و برمی‌گردند، کلی هزینه اضافی می‌پردازند. او در ادامه به آمار کارگران ساکن شهرری می‌پردازد: کارگر بیمه شده، حدود ۱۵۰ هزار نفر است؛ ۵۵ هزار نفر هم بازنشسته داریم؛ ۱۰۰ هزار نفر هم کارگر غیررسمی داریم که بیمه نیستند. این کارگران برای رفت و برگشت تا حسن‌آباد، روزی ۱۵ هزار تومان هزینه رفت و برگشت می‌دهند که پول کمی نیست. گرانی غافلگیرانه‌ی بنزین، زندگی کارگرانی را که برای کاستن از هزینه‌ها به حاشیه‌ها مهاجرت کرده‌اند، دچار هزینه‌های سربار کرده است.

ساوجبلاغ:
کرمعلی سامانی‌پور (دبیر اجرایی خانه کارگر ساوجبلاغ) در ارتباط با آمار کارگران این محدوده و هزینه‌های حمل و نقل آنها می‌گوید: ۷۰ درصد جمعیت ساوجبلاغ کارگر هستند که تعداد آنها حدوداً ۲۰۰ هزار نفر است. اینها بیمه‌شدگان اصلی هستند که با خانواده‌هایشان بیش از ۷۰۰ هزار نفر را دربرمی‌گیرند. کارگران شاغل در صنایعِ بدون سرویس حمل‌ونقل، در تردد مشکلات بسیار دارند. کارگران همگی دسترسی به تاکسی‌های رسمی و مترو ندارند و با مسافرکش‌های شخصی تردد می‌کنند که رانندگان این خودرو‌ها، هیچ تعهدی به قیمت‌های رسمی ندارند؛ با قاطعیت می‌گویم امروز بیشترین تاثیر گران شدن بنزین روی جامعه‌ی کارگری‌ست. وی ادامه می‌دهد: حداقل ۲۰ درصد کارگران ساوجبلاغ برای کار به تهران و کرج می‌روند که هزینه‌های سنگینی دارد؛ باقی در خود محدوده‌ی ساوجبلاغ کار می‌کنند که بازهم برای تردد به سر کار، متحمل هزینه هستند؛ حتی اگر فرض کنیم ۴۰ درصد این کارگران خودروی شخصی داشته باشند، ۶۰ لیتر بنزینِ سهمیه‌ای، فقط برای ۵ روز یا ۶ روز تردد به سر کار کافیست و باید مابقی را بنزین آزاد بزنند؛ اگر کارگر در هر ماه حداقل ۱۵۰ لیتر بنزین آزاد مصرف کند، ۴۵۰ هزار تومان هزینه بنزین ماهانه می‌شود که اگر ۲۰۰ هزار تومان آن هم با حمایت معیشتی تامین شود، همینجا ۲۵۰ هزار تومان کسری معیشتی داریم!

پاکدشت ورامین:
عوض سلطانی (دبیر اجرایی خانه کارگر پاکدشت) نیز در ارتباط با هزینه‌های حمل و نقل کارگران ساکن این محدوده می‌گوید: در پاکدشت ۸۵ هزار کارگر و بازنشسته بیمه شده اصلی داریم؛ در پاکدشت، درِ هر خانه‌ای را بزنیم، دفترچه تامین اجتماعی دارند؛ اکثراً به خاطر گرانی کرایه خانه‌ها در تهران و به دلیل نزدیک بودن به شهرک‌های صنعتی، به پاکدشت مهاجرت کرده‌اند؛ درصد کمی از آنها سرویس حمل و نقل دارند اما اکثریت آنها کنار جاده می‌ایستند و با خودروهای عمومی – تاکسی، مسافرکش شخصی و اتوبوس- تردد می‌کنند؛ محل کار بخشی از آنها تهران است و بخشی دیگر در شهرک‌های صنعتی عباس‌آباد، علی‌آباد و خوارزمی کار می‌کنند؛ بیش از ۵۰، ۶۰ درصد این کارگران از سرویس حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند.
او ادامه می‌دهد: تاکسی‌های خطی «فعلاً» افزایش کرایه نداشته‌اند اما خودروهای شخصی گران‌تر از نرخ مصوب می‌گیرند؛ خودم به عینه دیدم مسیری که کرایه‌اش ۱۵۰۰ تومان بود، راننده ۳ هزار تومان می‌گرفت و اینگونه استدلال می‌کرد که بنزین گران شده، کمتر از این برایمان نمی‌صرفد!

۲۰۰ هزار تومان هزینه مازاد برای یک میلیون خانوار کارگری

اگر همین چهار شهرستان - شهرری، شهریار، ساوجبلاغ و پاکدشت- را در نظر بگیریم، بیش از یک میلیون خانوار کارگری در همین محدوده‌ها زندگی می‌کنند و اگر هر خانواده را سه نفر در نظر بگیریم، ۳ میلیون نفر در همین چهار شهرستان پیرامونی، وابسته سازمان تامین اجتماعی و کارگر تبعی محسوب می‌شوند که همه این سه میلیون نفر از گرانی بنزین و افزایش هزینه‌های حمل و نقل آسیب دیده‌اند.
بعد از گرانی بنزین، با فرض ثابت ماندن باقی کالاها و خدمات زندگی، هر کدام از این خانوارها به طور متوسط ماهی ۲۰۰ هزار تومان سربار هزینه تحمل می‌کند؛ ۲۰۰ هزار تومان هزینه‌ی مازاد برای خانواری که مجموع درآمدش به سختی به ۲ میلیون تومان می‌رسد، پول کمی نیست. ده درصد هزینه‌ی سربار مازاد را نمی‌توان در معادلات معیشتی خانوارهای کارگری در نظر نگرفت و از کنارش به سادگی عبور کرد.
گزارش: نسرین هزاره مقدم

---------------

«آجر ماشینی فیروزآباد» انبار بانک مسکن شده/ کارگران مسافرکشی می‌کنند

به گزارش خبرنگار ایلنا، بسیاری از کارخانه‌های قدیمی، چه دولتی و چه نیمه‌دولتی و خصوصی، سالهاست که مسیر حضیض را طی می‌کنند؛ یکی از این کارخانه‌های قدیمی، صنایع آجر ماشینی فیرروزآباد است که مدتهاست کارگران آن بیکار شده‌اند.
کارگران این کارخانه قدیمی که دهه‌ها سابقه فعالیت داشته است، می‌گویند: کارخانه را بستند؛ تقریباً سال ۹۵ مقدمات را چیدند تا آخر ۹۵ کار خاتمه یافت و کارخانه را بستند؛ پس از آن، شروع به تخریب کردند؛ اما شهرداری جلوی تخریب بیشتر را گرفت.
این کارگران با بیان اینکه بانک مسکن مالک کارخانه بود، می‌گویند: کارخانه حدود ۱۲۰ کارگر داشت که همگی بیکار شدند البته معوقات را دادند ولی کارگران که متاسفانه همگی قراردادی بودند، بیکار و آواره شدند. به گفته‌ی آنها، یکسری از کارگران هنوز بیکارند تا جایی که در جریان این بیکاری، مشکلات خانوادگی پیدا کردند، برخی نیز به کارهای غیررسمی مثل مسافرکشی روی آوردند.
کارگران، مشکل اصلی را «مرغوبیت زمین‌های کارخانه» می‌دانند: چون زمین‌ها مرغوبیت پیدا کرد و تولید سودی نداشت، زمین‌ها را گرفتند و کار را تعطیل کردند؛ الان کارخانه آجر ماشینی با دهه‌ها فعالیت، انبار بانک مسکن شده است؛ این خیلی دردناک است.

---------------

مرگ یک کارگر ساختمانی بر اثر سقوط در چاه آسانسور

به گزارش ایلنا، صبح (۵ آذر ماه) یک کارگر ۲۵ ساله‌، هنگام کار در یک مجتمع ساختمانی در سه راه استخر تهران پارس، بر اثر برخورد با کف چاهک آسانسور کشته شد.

---------------

دوشنبه ۴ آذر ۱۳۹۸ - ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹

سه کارگر زیر آوار سرخابِ تبریز ماندند/ دو فوتی و یک مصدوم داشتیم

سیامک نوروزی (مدیر روابط عمومی آتش‌نشانی تبریز) در ارتباط با حادثه ریزش ساختمان در محله سرخاب تبریز گفت: صبح امروز حادثه ریزش آوار در خیابان ثقه‌الاسلامِ سرخاب تبریز منجر به مدفون شدن سه کارگر زیر آوار شد.
وی ادامه داد: متاسفانه دو نفر از این کارگران جان باختند که اجساد آنها در حین آواربرداری به بیرون منتقل شد و یک کارگر دیگر نیز مصدوم و به عوامل اورژانس حاضر در محل تحویل داده شد. به گفته‌ی نوروزی، کارگران حادثه‌دیده همگی ایرانی و از ساکنان بومی تبریز بودند.
مدیر روابط عمومی آتش‌نشانی تبریز اضافه کرد: کار آواربرداری و امداد و نجات ساعتی پیش خاتمه یافته است.

---------------

مدفون شدن ۵ کارگر بر اثر ریزش آوار در محله سرخاب تبریز

به گزارش ایلنا، یک ساختمان که گفته می‌شود به صورت غیرمجاز در محله سرخاب، خیابان ثقه‌الاسلام در دست ساخت است، صبح امروز دوشنبه (۴ آذر ماه) فرو ریخت و در نتیجه آن ۵ کارگر زیر آوار مدفون شدند.
بر اساس گزارش محمد قلی‌زاده (مدیرعامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تبریز) ماموران ایستگاه مرکزی آتش نشانی تبریز بلافاصله پس از اعلام خبر ریزش ساختمان به محل اعزام شده و در حال حاضر تلاش‌های برای بیرون آوردن کارگران از زیر آوار ادامه دارد.
طبق گزارش وی، تاکنون دو کارگر از زیر آوار بیرون کشیده شده‌اند که یکی جان باخته و دیگری به دلیلی مصدومیت بلافاصله توسط اورژانس به مراکز درمانی تبریز منتقل شد. قلی زاده اضافه کرد: تلاش‌ها برای یافتن سایر نفرات و کارگران که احتمالا" زیر آوار مدفون هستند، ادامه دارد.

---------------

یکشنبه ۳ آذر ۱۳۹۸ - ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹

وضعیت نامشخص ۲۰۰ کارگر قطار شهری اهواز/ بلاتکلیفی در اشتغال و وصول مطالبات

یکی از کارگران پروژه قطار شهری اهواز ظهر امروز (سوم آذر) به خبرنگار ایلنا گفت: فعالیت پروژه قطار شهری اهواز از ماه‌های پایانی سال گذشته به دنبال تعدیل حدود ۱۰۰ کارگر پیمانی شاغل در این پروژه متوقف شده است و در حال حاضر به جز چند کارگر تاسیساتی برای نگهداری از ماشین‌آلات و ژنراتورها و همچنین تخلیه آب کارگاه، کارگر دیگری در این کارگاه حاضر نمی‌شود.
به گفته این کارگر؛ تعدادی از کارگران بعد از تعدیل برای بازگشت به کار و دریافت مطالبات معوقه ۱۵ تا ۲۰ ماهه خود به صورت مجزا به اداره کار اهواز شکایت کرده‌اند که هنوز به همه مطالبات خود نرسیده‌اند. در این بین حدود 35 درصد از مطالبات پرداخت شده است. همچنین کارگرانی که هنوز هیچ اقدام قانونی برای وصول مطالبات خود نکرده‌اند، وضعیت نامشخصی دارند.
به گفته این کارگر، بعد از برگزاری تجمعات مختلف در اهواز، مسئولان شرکت کیسون وعده رسیدگی به وضعیت کارگران قطار شهری را داده بودند اما با گذشت بیش از هشت ماه هنوز درخواست اشتغال و پرداخت همه معوقات مزدی کارگران برآورده نشده است.
وی با بیان اینکه تعدیل‌شدگان به دنبال وصول مطالبات خود و بازگشت به کار هستند، افزود: بی‌پولی و بیکاری این تعداد کارگر در اهواز مشکلات زیادی را دربرخواهد داشت.
این کارگر با اشاره به اینکه جدا از ۱۰۰ کارگر تعدیلی در پروژه قطار شهری، حدود ۱۰۵ نفر از همکاران شاغل در واحد حراست پروژه نیز به ادامه روند تعطیلی کارگاه و پرداخت نشدن مطالبات مزدی خود معترض هستند، در ادامه افزود: این گروه از همکاران حدود ۲۰ ماه مطالبات مزدی طلبکارند که بخش کمی از آن را همانند ما دریافت کرده‌اند.
یکی دیگر از کارگران در این باره گفت: اعلام شده کارگرانی که پیگیر مطالبات خود نیستند به صورت انفرادی یا گروهی به مراجع قانونی شکایت کنند اما در حال حاضر ما منتظریم تا ببینیم تکلیف کارگاه چه می‌شود و پس از آن به دنبال بازگشت به کار و دریافت مقرری بیمه بیکاری باشیم.
این کارگر یادآور شد: در شرایط فعلی استفاده از مقرری بیمه بیکاری به نفع ما نیست و می‌تواند در سوابق بیمه‌ای‌مان در آینده مشکل ایجاد کند.

---------------

قرارداد کاریِ کارگران بازداشتی آذرآب به روال قبل بازمی‌گردد

به گزارش خبرنگار ایلنا، محمد جان‌ملکی (رئیس شورای اسلامی کار شرکت صنایع آذر‌آب) از موافقت مسئولان شرکت برای تبدیل قراردادهای کارگران بازداشتی آذرآب به روال قبل خبر داد.
به گفته جان‌ملکی؛ کارگرانی که طی اعتراضات یک ماه گذشته در آذرآب بازداشت شده بودند، به دستور مدیریت شرکت با کاهش مدت زمان قرارداد کاری مواجه شده بودند. این کارگران قرارداد کاری یک ماهه داشتند.
او می‌افزاید: به درخواست شورای اسلامی کار و موافقت مدیر حراست، سرپرست شرکت و مدیر امور اداری مقرر شد تا پس از طی شدن یک مرحله قرارداد یک ماهه با کارگران بازداشتی آذرآب مجدداً قرارداد این افراد به روال قبل از امضای قرارداد یک ماهه بازگردد.
رئیس شورای اسلامی کار آذرآب تصریح کرد: ما در شرکت به نسبت سابقه کاری کارگران و مسائل انضباطی قراردادهای سه ماهه، شش ماهه و یک ساله داریم.

---------------

زخمی شدن دو کارگر بر اثر آتش‌سوزی کارگاه سیلندر گاز

به گزارش ایلنا، بنابر اعلام مدیرعامل سازمان آتش نشانی شیراز، شب گذشته؛ دو کارگر بر اثر آتش‌سوزی و انفجار سیلندرهای گاز مایع در یک کارگاه سیلندر پر کنی خودرو واقع در انتهای بلوار اتحاد، ابتدای کوشکک شیراز زخمی شدند.
به گفته «محمدهادی قانع» در این حادثه که در یکی از واحد سیلندر پر کنی خودرو رخ داده است، تعداد ۴۰ عدد کپسول ۱۱ کیلویی، ۴۰ عدد کپسول ۵۰ کیلویی و یک عدد کپسول ۳۰۰ کیلویی آتش گرفت و شدت آتش‌سوزی به حدی بود که دو نفر دچار مصدومیت شدند. وی ادامه داد: علت حادثه از سوی کارشناسان مربوطه در دست بررسی است.

---------------

شنبه ۲ آذر ۱۳۹۸ - ۲۳ نوامبر ۲۰۱۹

نگرانی کارگران «احیا صنعت» شرکت واگن پارس اراک از بیکاری

سایت تعمیراتی راه‌آهن را واگذار نکنید

به گزارش خبرنگار ایلنا، کارگران می‌گویند: شرکت احیا صنعت سال گذشته تنها با چهار و نیم میلیون تومان اختلاف در مزایده دوم شد. این درحالی است که همان زمان طی نامه وزیر راه و شهرسازی، استاندار مرکزی و نمایندگان استان مبنی بر واگذاری سایت راه‌آهن با ترک تشریفات به احیا صنعت همانند ۱۷ سال گذشته، مدیرکل راه‌آهن کشور هیچگونه توجهی به این مسئله نداشته است.
عبدالله ابرهیمی (رئیس شورای اسلامی کار احیا صنعت) در این خصوص اظهار داشت: سال گذشته کارگران اعتراضاتی در این خصوص داشتند تا مانع از برگزار مزایده از سوی راه‌اهن کشور شوند اما این اعتراضات بی‌نتیجه ماند. وزیر راه و شهرسازی پیشین و فعلی نیز به دلیل مشکلات کارگری به راه‌آهن توصیه کرده بودند که بدون انجام تشریفات این سایت مجدداً به احیا صنعت واگذار شود. حتی در دو جلسه شورای تامین استان مبنی بر ادامه کار احیا صنعت در این سایت تعمیراتی راه‌آهن کشور تاکید داشتند اما علیرغم تمام اینها راه‌آهن کشور مزایده را برگزار کرد.
او ادامه داد: احیا صنعت یک شرکت تعمیراتی است که بیش از ۲۳۰ کارگر دارد. این سایت توسط کارگران احیا صنعت تعمیر و بازسازی شد؛ اکنون که به مرحله بازدهی کامل و بهره‌برداری رسیده است باید شاهد واگذاری آن به شرکتی فاقد هرگونه تجهیزات و امکانات مرتبط با تعمیرات ریلی باشیم.
ابراهیمی خاطرنشان کرد: درحال حاضر بیش از ۵۰ کارگر احیا صنعت واگن‌پارس در معرض بیکاری هستند. البته برخی مسئولان متعهد شده‌اند که این کارگران به کار خود در این واحد صنعتی ادامه دهند اما هنوز تضمینی برای این مسئله وجود ندارد. برخی از ما پیشتر نیز کارفرمای موردنظر کار کرده‌ایم و نسبت به شرایط اشتغال خود نگرانی داریم. به غیر از احیاصنعت واگن پارس هیچ شرکت ریلی در کشور مجوز و تاییدیه مشاغل سخت و زیان‌آور را ندارد؛ بنابراین طبیعی است که نگرانی در بدنه کارگری شرکت احیاصنعت نسبت به آینده شغلی و سوابق کاری به وجود بیاید.
رئیس شورای اسلامی کار احیا صنعت بیان کرد: برخی از کارگران احیا صنعت بیش از ۱۵ سال سابقه کاری دارند و با واگذاری این سایت راه‌آهن، آنها دچار مشکلاتی در خصوص بازنشستگی خواهند شد.
به گفته این کارگر؛ شرکت احیا صنعت یکی از بزرگترین شرکت‌های تعمیراتی در صنعت ریلی کشور است و طی هفت سال شرکت برتر بوده‌ است. خواسته کارگران این است که این سایت تعمیراتی راه‌آهن در اراک همچنین در دست احیا صنعت بماند. به هر حال راه‌آهن چندین سایت تعمیراتی دارد و می‌تواند مشکلاتش را با فردی که مزایده را برنده شده‌، حل کند.