این «فرانسۀ نافرمان» لعنتی چه می‌خواهد؟
دیوید هاروی اینجا کلیک کنید.
• رفع معافیت مالیاتی درآمدهای بالا و دارایی‌های بزرگ؛ مبارزه با فرار مالیاتی؛ افزایش حداقل دستمزد قانونی و درآمدهای اقشار کم‌درآمد؛ کنترل قیمت کالاهای اساسی و مهار اجاره‌بها.
• کاهش ساعات کار، بهبود شرایط کار و تقویت حقوق کارگران و مزدبگیران.
• سرمایه‌گذاری در بهداشت و درمان، آموزش، حمل‌ونقل و دیگر خدمات عمومی.
• گذار به جمهوری ششم: آغاز فرایندی برای تدوین قانون اساسی جدید و بازسازی نهادهای سیاسی.
• دموکراسی مشارکتی: گسترش همه‌پرسی‌ها و سازوکارهای مشارکت شهروندان در تصمیم‌گیری.
• پاسخ‌گو کردن نمایندگان منتخب: تقویت مسئولیت‌پذیری نمایندگان و پیش‌بینی امکان عزل آنان.
• دموکراسی در بنگاه‌های اقتصادی: افزایش قدرت تصمیم‌گیری مزدبگیران در امور اقتصادی شرکت‌ها.
• استقلال نهادها: ایجاد توازن دوباره میان قوۀ مجریه، قوۀ مقننه و ارادۀ شهروندان.
• اولویت دادن به دیپلماسی صلح، همکاری میان ملت‌ها و استقلال بیشتر فرانسه در تصمیم‌گیری‌های بین‌المللی.
• دفاع از بازنشستگی در ۶۰ سالگی.
• تقویت مدارس دولتی، کاهش نابرابری‌های آموزشی و افزایش امکانات نظام آموزشی.
• کنترل اجاره‌بها، توسعۀ مسکن اجتماعی و مبارزه با بی‌خانمانی و وضعیت نامناسب سکونت.
• افزایش کمک‌های اجتماعی حداقلی و مبارزه با فقر.
• مبارزه با تبعیض، برابری زنان و مردان، دفاع از حقوق افراد دارای معلولیت و اقلیت‌ها.
• قرار دادن برنامه‌ریزی زیست‌محیطی در مرکز طرح اقتصادی و اجتماعی. محیط زیست نباید صرفاً موضوعی مربوط به حفاظت از طبیعت، بلکه باید اصلی برای سازماندهی مجدد اقتصاد باشد.
تمامی این خواسته‌ها در بیشتر کشورهای جهان به‌راحتی می‌توانند جامۀ عمل بپوشانند. فقط اینکه باید ثروت و امکانات جامعه صرف جنگ، پروژه‌های استعماری، و فربه‌شدن صاحبان سرمایه نشود.
به خاطر همین گناه کبیره، تمام راست، با میانه و افراطی‌اش در فرانسه و اروپا از فرانسۀ نافرمان شبحی ساخته‌اند که گویا اروپا را برگرفته است و باید هرچه زودتر از شرش خلاص شد. و این در حالی‌ست که جریان شبه‌فاشیستی «تجمع ملی» آزادانه از سیاست‌های نژادپرستانه و ضدانسانی خود سخن می‌راند و مارین لوپن رهبر این جریان با پابند الکترونیکی - به جرم اختلاس و استفاده نامشروع از بودجه پارلمان – آزادانه نعره می‌کشد و تمام راست حاضر است قدرت را به این جریان شبه‌فاشیستی بسپارد اما تن فرانسه به تن جریان چپی چون فرانسۀ نافرمان نخورد.
از جمله مهم‌ترین پیشنهادات مارکس این است که وقت آزاد یکی از رهایی‌بخش‌ترین چیزهایی است که می‌توانیم داشته باشیم. او عبارت زیبایی دارد: قلمرو آزادی وقتی آغاز می‌شود که قلمرو ضرورت به پایان برسد. جهانی را تصور کنید که در آن بتوان مایحتاج ضروری را برآورده کرد. یکی دو روز در هفته کار میکنید و مابقی هفته را وقت آزاد دارید.
امروز ما همه ابداعاتی را که هم در فرایند کار و هم در خانه می‌تواند از حجم کار کم کند در اختیار داریم. ولی اگر از آدم‌ها بپرسید الان در مقایسه با قبل‌ها وقت آزاد بیشتر دارید یا نه؟ جواب این است که، «نه، کمتر وقت آزاد دارم». باید بتوانیم همه این ابداعات را طوری سازماندهی کنیم که در واقعیت تا حد ممکن وقت آزاد داشته باشیم، جوری که اگر فرضاً امروز چهارشنبه است و ساعت پنج عصر، بتوانید هر جا که می‌خواهید بروید و هر کاری می‌خواهید بکنید. این آن نوع جامعه‌ای است که مارکس خیالش را در سر می‌پروراند. ایده واضحی است. چیزی که ما را از رسیدن به چنین جامعه‌ای باز می‌دارد این است که همه این موارد به کار گرفته می‌شود تا سودهای گوگل و آمازون دست نخورد. تا وقتی با مناسبات اجتماعی و طبقاتی پشت این‌ها طرفیم، نمی‌توانیم این ابزارها و فرصت‌های عالی را در مسیری بیندازیم که به سود همگان باشد.
***************
نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه
نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه، کسانی که در روز ۱۷ اکتبر در پی یک تظاهرات گسترده سراسری در کشور دستگیر شده اند،
ما مردمی هستیم که مبارزه می‌کنیم تا دیگر رنج نکشیم
ما دانشجو، دانش‌آموز، معلم، بیکار، رستوران‌دار، صاحب کسب‌وکار کوچک، پیک و ... هستیم.
از همه‌ی محله‌ها و شهرهای این منطقه آمده‌ایم: از کرتی، بوبینی، بلویل، مونتروی، بانیوله، نوآزی‌لو‌سک، سن‌اِمارن، سن‌سن‌دنی و پاریس. از هر سن‌وسال، با هر رنگ پوست و از هر ملیتی هستیم؛ عرب، سفیدپوست، سیاه‌پوست، کولی، ترک، آلمانی و فرانسوی.
ما را، به‌حق یا ناحق، به غارت، اعمال خشونت علیه نیروهای انتظامی، تجمع غیرقانونی و پوشاندن چهره متهم کرده‌اند. در نهایت، تفاوتی نمی‌کند که وضعیت هر یک از ما چه بوده یا چه اتهامی به ما وارد کرده‌اند؛ چراکه دادگاه‌ها در برابر فرمان‌های دستگاه ماکرون سر خم کرده‌اند تا همه‌ی ما را روانه‌ی زندان کنند. مهم نیست که زندان‌ها یکی از دیگری غیربهداشتی‌تر و پرازدحام‌ترند؛ تا وقتی بتوانند زندانی بیشتری در آن‌ها بچپانند، مشکلی نیست!
حالا همه‌جا تلاش می‌کنند ما را پشیمان کنند، به زانو درآورند و از بازگشت به خیابان در شنبه‌های آینده بازدارند. آن‌ها حمایت‌ها، افتخار و تمام آن پیام‌های کوتاهی را که در روزهای اخیر خوانده و شنیده‌ایم، پنهان می‌کنند؛ پیام‌هایی مانند «کاش من هم آنجا بودم» یا «حقشان را کف دستشان گذاشتید». می‌خواهند به ما بقبولانند که خشونت ما با هزاران زندگی‌ای که هر روز زیر چرخ‌های سرمایه‌داری خرد و نابود می‌شوند، قابل مقایسه است.
اگر خدمتگزاران رسانه‌ای قدرت نمی‌توانند «تیپ نمونه» یا چهره‌ی مشخصی برای شورشیان پیدا کنند، به این دلیل است که ما همان مردمی هستیم که به پا خاسته‌اند؛ مردمی که رنج می‌کشند و اکنون مبارزه می‌کنند تا دیگر رنج نکشند.
آن‌ها می‌کوشند ما را از یکدیگر جدا کنند و در دسته‌های مختلف بگنجانند: معترض، آشوبگر، غارتگر، اراذل‌واوباش یا چپ افراطی. اما نفهمیده‌اند که ما همه‌ی این‌ها با هم هستیم!
ما همچنین نمی‌پذیریم که میان ما جدایی بیندازند و از یک سو «زندانیان سیاسی» و از سوی دیگر «زندانیان جرائم عادی» قرار دهند؛ زیرا همه‌ی ما به‌واسطه‌ی همین جهان ناعادلانه به زندان‌های این رژیم رانده شده‌ایم.
به همه‌ی این دلایل، با صدای بلند به شما می‌گوییم: ما از هیچ‌چیز پشیمان نیستیم! از هیچ‌چیز، جز اینکه نتوانستیم به‌اندازه‌ی کافی از خود در برابر خشونت سرکوبگرانه‌ای که قرار بود بر سرمان آوار شود، محافظت کنیم.
از همه‌ی کسانی که بیرون از زندان هستند می‌خواهیم در برابر دولت ایستادگی کنند و هر شنبه به خیابان بازگردند؛ تا سقوط ماکرون و تمام دنیای گندیده‌ای که نمایندگی می‌کند.
از شما می‌خواهیم در فاصله‌ی میان شنبه‌ها خود را سازمان دهید، با یکدیگر دیدار کنید، آماده شوید و از همین حالا زمام زندگی‌تان را به دست بگیرید.
از شما می‌خواهیم از همه‌ی زندانیانی مانند ما و از تمام شورشیان، چه در اینجا و چه در هر جای دیگر، حمایت کنید.
از شما می‌خواهیم تا آنجا که ممکن است از آسیب رساندن به مغازه‌های کوچک خودداری کنید؛ تا روشن شود که عدالت مردمی ما تنها بزرگ‌ترین‌ها، ثروتمندترین‌ها و شرکت‌های چندملیتی را هدف می‌گیرد؛ فقط همان‌هایی را که مدت‌هاست ما را غارت می‌کنند، زیر پا له می‌کنند و تحقیرمان می‌کنند.
از شما می‌خواهیم هرگونه تفرقه و جدایی میان خود را رد کنید و با صدای بلند اعلام کنید که برای چه مبارزه می‌کنیم: انقلاب!
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
***************
پلیس فرانسه خودروهای زره‌پوش را برای سرکوب معترضان مستقر کرده است
اینجا کلیک کنید.
اکانت کمیته هماهنگی در اینستاگرام: اینجا کلیک کنید.
***************
اجرایی متفاوت، زیبا و دیدنی از سمفونی شماره‌ی نهم - موومان چهارم - از آثار ماندگار «لودویک فان بتهوون»
اینجا کلیک کنید.
«روزی كه بشر سمفونی نهم را آیین رفتاری خود قرار دهد، آن روز بتهوون جایگاه حقیقی خود را یافته‌است.»/فردریک انگلس
به باور بسیاری سمفونی شماره ۹ را بتهوون در ستایش شادی سروده است. سمفونی اما در کل به شادی نمی‌پردازد و به مانند اغلب درونمایه‌های آثار بتهوون به تلاش انسان و جدال او در رسیدن به این شادی نظر دارد. جدالی سخت که شادیی درونی را مدنظر دارد و گاه به پیکار خونین انسان و تقدیر بدل می‌شود.
سمفونی شماره ۹ در موومان نهائی خود شعری از شیلر ( شاعر محبوب بتهوون) را در بر می‌گیرد که نام آن در ستایش شادی است و همین قطعه باعث شهرت بی‌نظیر این سمفونی شده است. این شعر بصورت تک خوانی و کُر در این قطعه خوانده شده و این اولین باری است که آهنگ‌سازی بزرگ این‌گونه پر رنگ از صدای انسان در سمفونی بهره می‌گیرد.
لودویک فان بتهوون
سمفونی نهم
موومان چهارم
***************
فرانسه؛ تشدید تدابیر امنیتی همزمان با تداوم اعتراضات و بازگشت جلیقه‌زردها اینجا کلیک کنید.
دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶
دولت فرانسه در پی تشدید تنش‌ها و خشونت‌های خیابانی، برای شب‌های دوشنبه و سه‌شنبه، از ساعت ۲۰ تا ۶ صبح، در بخش‌هایی از چهار شهر شمالی کشور، از جمله لیل، مقررات منع رفت‌وآمد اعلام کرده است. سباستین لوکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، گفته است در صورت لزوم امکان اعلام وضعیت اضطراری نیز وجود دارد، اما دولت فعلاً محدودیت‌های منطقه‌ای را ترجیح می‌دهد. امانوئل مکرون نیز استعفای لوران نونیز، وزیر کشور، را نپذیرفته و از او خواسته است راهکارهایی برای تقویت امنیت عمومی و برخورد قضایی با عاملان خشونت ارائه کند.
همزمان، اعتراضات دانش‌آموزان، دانشجویان و گروه‌های اجتماعی ادامه دارد. در پاریس، دانشجویان رشته‌های هنری ورودی موزه لوور را مسدود کردند و دانشجویان علوم سیاسی نیز در برابر دانشگاه خود دست به تحصن زدند. این اعتراضات در ادامه موج نارضایتی‌های اجتماعی و تجمعات روز شنبه ۱۷ اکتبر شکل گرفته است.
بازگشت جلیقه‌زردها به خیابان‌ها نیز یکی از تحولات مهم این روزهاست. این جنبش که در نوامبر ۲۰۱۸ آغاز شد و پس از هفته‌ها اعتراض گسترده، سرکوب و سپس بحران کووید-۱۹ فروکش کرد، در اعتراضات اخیر بار دیگر حضوری پررنگ داشته است. فعالان این جنبش از برگزاری مرحله دوم اعتراضات در شنبه ۲۴ اکتبر و مرحله سوم در ۳۱ اکتبر خبر داده‌اند. در عرصه سیاسی، گابریل اتل، نخست‌وزیر پیشین و از چهره‌های نزدیک به امانوئل مکرون، پیشنهاد محدودسازی یا قطع دسترسی به شبکه‌های اجتماعی در فرانسه را مطرح کرده است؛ پیشنهادی که در شرایط گسترش اعتراضات، بحث درباره آزادی بیان و حق تجمع را دوباره به مرکز توجه می‌آورد.
در همین حال، انجمن اقتصاددانان اتاک (ATTAC) با انتقاد از سیاست‌های اقتصادی دولت‌های مکرون، از افزایش تمرکز ثروت در فرانسه سخن گفته است. بر اساس ارقامی که این انجمن مطرح کرده، ثروت ۵۰۰ فرد ثروتمند کشور از معادل ۶ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۹۶ به ۲۰ درصد در سال ۲۰۱۷ و ۴۵ درصد در سال ۲۰۲۶ رسیده است. این ارقام بازتاب‌دهنده انتقاد اتاک از تشدید نابرابری اقتصادی و تمرکز ثروت درست اقلیتی کوچک است.
فرانسه اکنون با دو روند همزمان روبه‌روست: تشدید تدابیر امنیتی از سوی دولت و تداوم نارضایتی‌های اجتماعی؛ روندی که با بازگشت جلیقه‌زردها و پیوند خوردن اعتراضات دانشجویی با مطالبات اقتصادی و اجتماعی، می‌تواند در روزهای آینده وارد مرحله تازه‌ای شود.
گزارش کوتاهی از فرانسه. ناصر پاریس
۱۹ اکتبر ۲۰۲۶/اتحاد سراسری کارگران ایران
***************
سنندج مهرماه ۱۴۰۵
اجرای خیابانی ترانه انقلابی لاچاو اینجا کلیک کنید.
گروه موسیقی شه‌قام سنه
خواننده: سامان خادم
موزیک: بابک کاظمیان، بهداد کاخن
***************
«بی‌دار» اثر جدید توماج اینجا کلیک کنید.
برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
«بی‌دار» جدالی است بین دو تفکر موافق و مخالف حکم اعدام؛ حکمی که در هر جای دنیا هم که باشد، می‌تواند به اشتباه صادر شود و هرگز نمی‌تواند اشتباه خود را جبران کند.
تقدیم به تمام کسانی که در هر نقطه‌ای از جهان به خاطر آزادی جانشان را از دست دادند،
با احترام به تمام خانواده‌های داغدار و دادخواه.
***************
بیانیه مشترک تشکل های مستقل اینجا کلیک کنید.
ضرورت ایجاد شبکه ارتباطی پیشروان و فعالان جنبش کارگری
برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
از متن بیانیه مشترک تشکل های مستقل:
رهبران و فعالان کارگری که در کانونهای داغ مبارزه کارگران حضور دارند و از روابط زنده و ارگانیکی با کارگران برخوردار هستند، می توانند با هدف سراسری کردن اعتراضات و اعتصابات کارگران در یک شبکه به هم مرتبط شوند و ارتباطات خود را نهادینه کنند.
فعالان و رهبران کارگری می توانند در ارتباط و پیوند با هم، تشکل و نهادی مانند شورای همکاری رهبران و فعالان کارگری را ایجاد کنند. این شورای همکاری می تواند نمایندگان تشکل سراسری معلمان و تشکل های بازنشستگان، پرستاران، رانندگان کامیون و هم رهبران و فعالین دیگر بخشهای طبقه کارگر را در بر گیرد. ایجاد چنین نهادی اگر چه نمی‌تواند جایگزین تشکل های توده ای و طبقاتی کارگران در محیط های کار و سازمان سراسری کارگران گردد، اما در شرایط کنونی می‌تواند تا حدودی خلاء نبود تشکل‌های توده‌ای، طبقاتی و سراسری کارگران را پر کرده و نقش خود را جهت به هم پیوند زدن و سراسری کردن اعتصابات و اعتراضات کارگری و در حد امکان کمک به ایجاد تشکل های کارگری پایه ایفا نماید.....
متن کامل را
اینجا کلیک کنید.
***************
خبرنامه کارگران سنندج اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه مطالب خبرنامه
اینجا کلیک کنید.
***************
بازنشر به بهانه بازگشایی مدارس
همدردی شریفه محمدی از زندان با خانواده کارگران کشته شده در حادثه معدن طبس
اینجا کلیک کنید.
توضیح سال گذشته: شریفه محمدی، فعال مستقل کارگری که در زندان لاکان رشت محبوس است، برای اولین بار پس صدور حکم اعدام، نامه ای نوشته است که در آن ضمن نوشتن پیام هایی برای فرزند و همسر خودش، به مساله مرگ کارگران معدن در طبس پرداخته و با خانواده های آنان اعلام همدردی کرده است.
نامه ی شریفه محمدی از زندان لاکان رشت، از این جهت حائز اهمیت ویژه است که شریفه محمدی تا کنون درباره حکم اعدام خودش پیامی صادر نکرده است اما در واکنش به کشتار کارگران در معدن طبس، جان عزیزش به درد آماده و به آن واکنش نشان داده است. شریفه محمدی در تمام زندگی خود برای حقوق و مطالبات کارگران و زنان تلاش کرده است و اینک پرونده او و حکم ظالمانه اعدام صادر شده علیه او در دیوان عالی کشور در حال بررسی است. متن نامه ی شریفه را عینا در ذیل مطالعه میکنید:
"پاییز دیگری از راه رسید و من همچنان در بند هستم.
مهر فرا رسید اما با بی مهری هایش!
رفیق نازنینم! همراه همیشگیم در روزهای سخت! اول مهر کنارت نیستم تا تولدت را تبریک بگویم؛ دوم مهر کنارت نیستم تا سالروز ازدواجمان را جشن بگیریم.
آیدین عزیزم! پسر نازنینم! ببخشید از اینکه در روز اول مهر و سال تحصیلی جدید در مقطعی بالاتر در کنارت نبودم تا به روال همیشگی، موهای زیبایت را شانه کنم و روانه مدرسه ات نمایم و تو با شیرین زبانی بگویی: ممنون مامان، روز خوبی داشته باشی...
همنوردان نازنینم! در کنارتان نیستم تا همراه و همگام در مسیر درفک زیبا و پرغرور، همصدا بخوانیم:
همراه شو عزیز؛ تنها نمان به درد
کین درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمی شود..
تا گرامی بداریم یاد و خاطره ی معلمان عشق و ایثار را.
عزیزانم! می دانم که این روزها سپری خواهد شد و ما باز هم کنار یکدیگر سرود زندگی سر خواهیم داد. اما بی مهری پاییز و ماه مهر برای ما تمامی ندارد.
ساعت ۱۲ شب است و ساعاتی از خاموشی بند گذشته است و من خواب به چشمانم نمی رود.
بی اختیار گریه می کنم اما نه برای دلتنگی آیدین و نه برای حکمی که دارم و نه برای اینکه در کنار فرزندم نیستم تا او را روانه ی مدرسه جدید نمایم.
چگونه شب را سپری خواهند کرد کودکان و مادران و زنانی که عزیزانشان زیر خروارها خاک مدفون شده اند؟
کودکان چگونه اول مهر روانه مدرسه خواهند شد در حالی که پدرانشان را از دست داده اند؟
امروز خبر مرگ ۵۱ نفر از کارگران معدن در طبس لرزه بر جانم انداخت؛ فاجعه ای دیگر!!
کارگران معدن برای لقمه ای نان، حاضر به انجام سخت‌ترین کارها در بدترین و ناایمن ترین شرایط هستند تا شاید برای زنده ماندن خود و خانواده، مزدی ناچیز دریافت نمایند.
تصور میکنم چشمان منتظر کودکان را که پدرانشان از سر کار برگردند...
آه و افسوس که لبخند و شادی در اولین روز مهر بر لبان زنان و کودکانشان خشکیده شد!
تسلیت از پشت میله های زندان به خانواده های این عزیزان و تسلیت به هم طبقه ای هایم که این روزها شرایط سخت زندگی و معیشت بر دوششان سنگینی می کند!
آیدین عزیزم! پسر نازنینم!
تو هم مهر امسال را با بی مهری آغاز کردی. حتی اگر در کنارت بودم و بهترین لباسها را برایت تهیه میکردم و به بهترین مدرسه روانه ات می کردم؛ اما شادی واقعی برایم روزی است که هیچ کودکی به خاطر فقر و نداری از شادی و تحصیل و از حق زندگی کردن محروم نباشد و هیچ پدر و مادری با نگرانی که آیا فرزند و یا همسرش بعد از یک روز کاری، زنده از محل کار باز خواهد گشت یا نه، روزش را سپری نکند.
و من آن روز را انتظار می کشم!
شریفه محمدی
بند تشخیص زندان لاکان رشت"
انتشار: کمپین دفاع از شریفه محمدی
***************
هشدار: تصاویر حاوی صحنه‌های بسیار دلخراش است اینجا کلیک کنید.
پزشکیان در سازمان ملل از حق اعتراض گفت؛ تصاویر ۱۸ و ۱۹ دی روایت دیگری دارد.
مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران، در سخنان خود در سازمان ملل درباره برخورد حکومت با معترضان گفت: "هر کسی که بخواهد اعتراض کند، کاملاً حق این کار را دارد. ما با بسیاری از این معترضان صحبت کردیم و با آن‌ها گفت‌وگو کردیم.
همزمان با این اظهارات، مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر، با انتشار تصاویری از کشته‌شدگان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، سخنان پزشکیان را به چالش کشید و نوشت: ""ین تصاویر، آخرین نمونه از صحبت و گفت‌وگوی نهادهای نظامی، انتظامی و امنیتی و دولت آقای پزشکیان با معترضان در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه است."
این تصاویر پیکر شماری از معترضان کشته‌شده در جریان اعتراضات دی‌ماه را نشان می‌دهد؛ تصاویری دلخراش که در تضاد با توصیف رئیس‌جمهور از نحوه مواجهه حکومت با معترضان قرار گرفته است.
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
دوشنبه ٦ مهر ١۴٠۵
___________________________
برای مطالعه و مراجعه به اخبار ... بهار و تابستان ۱۴۰۵
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تابستان، پائیز و زمستان ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به بیانیه ها و اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار و تابستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تابستان ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار سال گذشته
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تا ۲٧ آبان ۱۴۰۱
اینجا کلیک کنید.